Postanowienie NSA z 9 kwietnia 2008 r., I OZ 239/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. M., A. M. i D. S.-M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 927/04 o odrzuceniu skargi kasacyjnej T. M., A. M. i D. S.-M.

Sprawa

w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 927/04 oddalił skargę T. M. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości. Wyrok z uzasadnieniem doręczony został pełnomocnikowi T. M., A. M., D. S. - M. adw. J. S. w dniu 28 sierpnia 2007 r. Pełnomocnik w dniu 26 września 2007 r., nadał w Urzędzie Pocztowym [...] skargę kasacyjną. Na skardze kasacyjnej naklejono znaki opłaty sądowej w kwocie 200 zł. Z uwagi na niewłaściwą formę uiszczenia opłaty (art. 219 § 2 - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a) zarządzeniem z dnia 4 października 2007 r. zwrócono naklejone znaki opłaty sądowej. Pismem z dnia 16 października 2007 r., adw. J. S. przesłał polecenie przelewu na konto Sądu kwoty 300 zł, tytułem opłaty sądowej od skargi kasacyjnej. Polecenie przelewu dokonane zostało w dniu 16 października 2007 r.

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną T. M., A. M. i D. S. - M.. Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z art. 221 p.p.s.a pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Pełnomocnik wnoszących skargę kasacyjną do dnia 27 września 2007 r., tj. do czasu upływu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej miał obowiązek uiszczenia wpisu stałego. Tymczasem uczynił to dopiero w dniu 16 października 2007 r., czyli po upływie tego terminu. Wadliwie uiszczona opłata znakami opłaty sądowej, nie może przesądzać o tym, że termin do jej uiszczenia został zachowany. Art. 219 § 2 zd. 1 p.p.s.a przewiduje, że "opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu". W powołanym artykule określono dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej. Oznacza to, że opłaty tej nie można uiścić znakami opłaty sądowej. W takim przypadku znaki opłaty sądowej podlegają zwrotowi, zaś pismo podlegające opłacie podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 tej ustawy. W sprawie niniejszej, skarga kasacyjna została sporządzona przez adwokata. A skoro sprawa podlega wpisowi stałemu a nie został on uiszczony, przeto na podstawie art. 221 w związku z art. 178 p.p.s.a. skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli T. M., A. M. i D. S.-M. domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia i nie odrzucanie skargi kasacyjnej oraz nadanie sprawie biegu merytorycznego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Pełnomocnik skarżących zarzucił zaskarżonemu postanowieniu istotne uchybienia procesowe mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 219 § 2 p.p.s.a. polegające na przyjęciu, że nie została prawidłowo uiszczona opłata sądowa od kasacji pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie, a zwłaszcza, że wniesienie kasacji listem poleconym w dacie 26 września 2007 r. i uiszczenie opłaty sadowej w kwocie 300 zł znakami opłaty sądowej poprzez ich naklejenie było wniesieniem skargi kasacyjnej w terminie łącznie z obowiązkiem uiszczenia wpisu stałego w kwocie powyżej 100 zł, a cytowany wyżej art. 219 § 2 p.p.s.a. jest sprzeczny z treścią art. 77, ust. 2 Konstytucji co wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt: SK 11/05 zamieszczonym w Dz.U. Nr 45 z 2006r. poz. 322, gdzie po rozpoznaniu skargi konstytucyjnej Sejmu, Rady Ministrów i Prokuratora Generalnego orzeczono, iż art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. nie są zgodne z art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęte jest stanowisko, które należy podzielić, o braku dopuszczalności uiszczenia opłaty sądowej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej formie niż wskazana w powyższym przepisie. Dotyczy to w szczególności uiszczenia opłaty w znakach opłaty sądowej (vide np.: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2004 r., FZ 28/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 4). W takiej sytuacji opłacenie przez pełnomocnika skarżących wniesionej w sprawie niniejszej skargi kasacyjnej znakami opłaty sądowej zostało zasadnie potraktowane jako brak uiszczenia wpisu w ogóle. Uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej przelewem bankowym w dniu 16 października 2007 r. było natomiast już spóźnione. Skarga kasacyjna podlegała zatem odrzuceniu jako nieopłacona na podstawie art. 221 p.p.s.a., zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

Przepisy art. 219 § 2 i 221 p.p.s.a. były przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego pod kątem ich zgodności z Konstytucją RP. W wyroku z dnia 7 marca 2006 r., SK 11/05, Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 219 § 2 i 221 p.p.s.a. są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz nie są niezgodne z art. 77 ust. 2 Konstytucji a nie tak jak stwierdzono w zażaleniu, że art. 219 § 2 i 221 p.p.s.a nie są zgodne z art. 77 ust. 2 Konstytucji. Podniesiony w zażaleniu zarzut oparcia zaskarżonego postanowienia na niekonstytucyjnych przepisach jest więc chybiony.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.