Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M. S. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2015 r. oddalające wnioski o wyłączenie sędziów w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 9 listopada 2015 r. wpłynęło zażalenie M. S. od ww. postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2015 r. Wezwaniem skutecznie doręczonym w dniu 30 listopada 2015 r., Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia – poprzez złożenie 1 odpisu zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem. Termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia upłynął z dniem 7 grudnia 2015 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu skarżący braków tych nie uzupełnił. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie M.S. zarzucił, że zostało ono wydane przez sędziego E. L., która powinna być wyłączona od orzekania w jego sprawach, gdyż zawsze wydaje niekorzystne dla niego orzeczenia. Wskazał również, że przedmiotowe postanowienie oparte zostało na fałszywym twierdzeniu, że doręczono mu wezwanie do usunięcia braków formalnych wniesionego zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 3 P.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z takich wymagań jest zawarty w art. 47 tej ustawy, obowiązek dołączenia do pisma jego odpisów dla doręczenia ich stronom. Stosownie natomiast do art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia, wynikającym z art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie z uwagi na braki formalne zażalenia, tj. brak odpisu dla strony przeciwnej, skarżący M. S. pismem z dnia 10 listopada 2015 r., został wezwany do usunięcia powyższego braku pod rygorem odrzucenia zażalenia. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia została doręczona skarżącemu w trybie zastępczym w sposób prawidłowy, zgodny z procedurą opisaną w art. 73 § 1 – 4 P.p.s.a. Wezwanie zostało przesłane stronie na podany w skardze adres i awizowane w dniu 16 listopada 2015 r., a następnie ponownie awizowane w dniu 24 listopada 2015 r. i zwrócone do Sądu w dniu 2 grudnia 2015 r. Oznacza to, że zgodnie z art. 73 P.p.s.a. wezwanie to wraz z pouczeniem o rygorze odrzucenia zażalenia, zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 30 listopada 2015 r. (doręczenie zastępcze), a zatem termin do uzupełnia braków zażalenia upływał 7 grudnia 2015 r. M.S. nie wykonał wezwania Sądu w wyznaczonym terminie. W tej sytuacji, stosowanie do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., zażalenie skarżącego należało odrzucić, co też prawidłowo uczynił Sąd I instancji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdzenia skarżącego, że nie wiedział o przesyłce zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia nie są przekonujące oraz przybierają jedynie formę polemiki stanowiącej negację stanowiska Sądu pierwszej instancji, która pozbawiona jest wsparcia jakimikolwiek dowodami świadczącymi o tym, że ustalony stan faktyczny był w rzeczywistości inny, niż przyjęty na potrzeby przedmiotowego orzeczenia. Podkreślić należy, że z akt sądowych nie wynika, aby skarżący podjął jakiekolwiek kroki zmierzające do zwalczenia opisanych ustaleń, w szczególności brak jest informacji o wszczęciu (lub przynajmniej próbie wszczęcia) postępowania reklamacyjnego w Poczcie Polskiej. Tym samym należy domniemywać, że skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 P.p.s.a. nie został przez skarżącego obalony.
Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu kwestii bezstronności sędziego wydającego zaskarżone postanowienie, należy wskazać, iż mogłaby ona być przedmiotem badania w niniejszej sprawie jedynie w sytuacji skutecznego wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu wojewódzkiego z dnia 12 października 2015 r. oddalającego wniosek skarżącego o wyłączenie ww. sędziego. W niniejszym postępowaniu Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje natomiast prawidłowość wydania postanowienia z dnia 4 stycznia 2016 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia z powodu nieuzupełnienia braków formalnych zażalenia. W tym postępowaniu NSA nie stwierdził zaistnienia w stosunku do sędziego E.L., którejkolwiek z obligatoryjnych przesłanek wyłączenia sędziego przewidzianych w art. 18 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.