Postanowienie NSA z 8 kwietnia 2022 r., I OZ 24/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 października 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 1037/21 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego oraz zobowiązania do jego zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z 15 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez J. P. decyzji SKO w Szczecinie z dnia 12 lipca 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego oraz zobowiązania do jego zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że wniosek złożony przez skarżącego nie zawiera uzasadnienia dla zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Ogólne twierdzenia wnioskodawcy (nie poparte jakąkolwiek dokumentacją źródłową) dotyczące pogorszenia jego sytuacji finansowej uniemożliwiają dokonanie oceny ww. okoliczności przez pryzmat art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: P.p.s.a. Nie sposób bowiem wyłącznie w oparciu o powyższe twierdzenia ustalić czy wykonanie decyzji i ewentualne wyegzekwowanie od skarżącego kwoty w wysokości 3.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami istotnie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że jego sytuacja jest bardzo trudna. Pracuje, spłaca zobowiązania kredytowe, na bieżąco reguluje alimenty na córkę, a nadto musi również zaspokajać swoje i córki podstawowe potrzeby. Nie posiada żadnych oszczędności. Otrzymuje wynagrodzenie w kwocie ok. 5100 zł. Natomiast stałe miesięczne wydatki to kwota rzędu 5024 zł, na którą składają się koszty wyszczególnione w zażaleniu. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na etapie składania wniosku argumentacja skarżącego sprowadzała się do ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji jest dla niego bardzo krzywdzące i powoduje pogorszenie jego sytuacji finansowej. Dopiero w zażaleniu skarżący przybliżył swoją aktualną sytuację materialną. Podał szacunkową wysokość miesięcznych zarobków i wydatków, wskazując na dokumentację załączoną do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Nadesłane dokumenty nie dają jednak Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu pełnego obrazu sytuacji finansowej skarżącego. Przede wszystkim skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających wysokość osiąganych dochodów. W tym względzie poprzestał na oświadczeniu, że kształtują się one na poziomie ok. 5100 zł. Załączone do zażalenia wydruki przelewów potwierdzają jedynie część ponoszonych wydatków, przy czym należy zauważyć, że w zestawieniu deklarowanych miesięcznych kosztów skarżący przyjął pełne kwoty opłat za energię elektryczną rozliczane w dłuższym okresie rozliczeniowym. Nie uprawdopodobnił również twierdzenia o braku oszczędności. Zaniechał przedłożenia dokumentów wskazujących na aktualny stan majątkowy, takich jak wyciąg z rachunku bankowego obrazujący saldo rachunku w dacie dokonania załączonych przelewów czy rozliczenie roczne PIT. Na podstawie wybiórczo przedstawionych przez skarżącego dokumentów nie jest możliwa ocena, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż nie przedstawiają w sposób kompleksowy jego kondycji finansowej. Jest to szczególnie istotne w sytuacji gdy zobowiązanie nałożone zaskarżoną decyzją dotyczy należności pieniężnej, której kwota nie jest na tyle wysoka by automatycznie przyjąć, że przekracza ona możliwości jej uiszczenia przez skarżącego, a jej ewentualna egzekucja doprowadzi do szkody znacznych rozmiarów.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.