Postanowienie NSA z 12 kwietnia 2007 r., I OZ 243/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Przedsiębiorstwa [A] sp. z.o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 830/06 odmawiające Przedsiębiorstwu [A] sp. z.o.o. w P. przywrócenia terminu do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Po 830/06

Sprawa

w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [A] sp. z.o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 830/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił Przedsiębiorstwu [A] sp. z.o.o. w P. przywrócenia terminu do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Po 830/06 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [A] sp. z.o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego.

W uzasadnieniu Sąd Wojewódzki podniósł, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Poznaniu z dnia [...] maja 2006 r. Na powyższą decyzję Przedsiębiorstwo [A] spółka z.o.o. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarządzeniem z dnia 2 listopada 2006 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W wykonaniu zarządzenia przedłożono opłacone pełnomocnictwo (k.16 akt adm.). Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2006 r. Sąd odrzucił skargę ponieważ pełnomocnictwo z dnia 2 stycznia 2005 r. upoważnia do reprezentowania skarżącego we wszystkich sprawach przed sądami powszechnymi, organami administracji oraz organami egzekucyjnymi. Złożone pełnomocnictwo nie zawiera umocowania do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu albowiem aplikant pełnomocnika błędnie dołączył pełnomocnictwo ogólne, które nie zawierało umocowania do występowania przed sądami administracyjnymi a jedynie przed organami administracji. Pomyłka ta nastąpiła na skutek choroby pełnomocnika, który w związku z tym, że przebywał w miejscu zamieszkania, nie był w stanie skontrolować dołączonego do pisma pełnomocnictwa. Podniesiono, iż zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależniona jest od spełnienia przesłanek braku winy w uchybieniu terminu, spowodowania przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, w zakresie postępowania sądowego, złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesnego wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. W przypadku gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu. Pełnomocnik nie może bronić się tym, że osoba wykonująca czynności na jego prośbę nie ma doświadczenia i nie jest profesjonalna.

W zażaleniu na powyższe podniesiono, iż nienadesłanie wymaganego przez Sąd I instancji pełnomocnictwa nastąpiło w wyniku choroby pełnomocnika skarżącego. Wskazano, że pracujący w kancelarii pełnomocnika aplikant popełnił pomyłkę i nie załączył właściwego pełnomocnictwa. Spowodowana natomiast chorobą nieobecność pełnomocnika w siedzibie kancelarii wpłynęła na ograniczoną możliwość kontroli dokonywanych przez pracownika czynności. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wykonania zarządzenia Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewiduje możliwość przywrócenia uchybionego terminu, jednakże przy zachowaniu określonych przepisami warunków, tj. wynikających z art. 87 § 1 – 4. Jednym z nich, przewidzianym w § 2 art. 87 p.p.s.a. jest uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu.

Oznacza to, że przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest jedynie w sytuacji powstania przeszkody uniemożliwiającej zachowanie terminu przez stronę. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002r., sygn. akt V SA 793/03, opubl.: Monitor Prawniczy 2002 r., nr 23, s. 1059).

Podnieść przy tym natomiast należy, że przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż na aprobatę zasługuje dokonana przez WSA w Poznaniu ocena niezasadności wniosku o przywrócenie terminu. Prawidłowo Sąd I instancji ocenił, iż pomyłka aplikanta – jako osoby, którą posłużył się pełnomocnik strony, nie stanowi przesłanki uzasadniającej brak winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Wina pełnomocnika (w rozumieniu wskazanego przepisu, nie zaś w potocznym znaczeniu tego słowa) polegała bowiem na niewłaściwym zorganizowaniu sobie zastępstwa, a to poprzez zlecenie prowadzenia spraw kancelarii osobie, która nie posiadała stosownego doświadczenia (pomimo, iż był to aplikant). Ryzyko działania takiej osoby obciąża bowiem w tym zakresie pełnomocnika, a pośrednio i stronę. Wskazać przy tym należy, iż profesjonalny pełnomocnik procesowy, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek takiego zorganizowania spraw swojej kancelarii, aby w razie niezdolności do wykonywania przez niego zadań (np. w wyniku choroby) jego mandant miał zapewniony należyty poziom obsługi prawnej. Wymóg ten w warunkach niniejszej sprawy nie został zachowany, zaś konsekwencja z tego tytułu płynąca, polegająca na braku podstaw dla przywrócenia 7 dniowego terminu do usunięcia braku formalnego skargi, obciąża pełnomocnika (stronę).

Reasumując zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej nie dołożył należytej staranności w dbaniu o to, aby braki formalne skargi zostały uzupełnione w terminie. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.