Postanowienie NSA z 9 marca 2018 r., I OZ 245/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt IV SO/Wa 55/16 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SO/Wa 55/16 w przedmiocie odrzucenia wniosku Z. B. o wymierzenie grzywny Rzecznikowi Praw Obywatelskich za nieprzekazanie skargi z dnia 27 października 2016 r. na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich wraz z aktami

Sprawa

sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić zażalenie. 2

Skład

Sędzia NSA Jolanta Sikorska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt IV SO/Wa 55/16 odrzucił zażalenie Z. B. na postanowienie tego Sądu z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SO/Wa 55/16 w przedmiocie odrzucenia wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny Rzecznikowi Praw Obywatelskich za nieprzekazanie skargi z dnia 27 października 2016 r. na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że Z. B. pomimo wezwania nie uiścił w terminie wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 24 stycznia 2017 r. Podniósł także, że wniosek o przyznanie prawa pomocy Z. B. złożył po terminie do uiszczenia wpisu sądowego.

Na powyższe postanowienie Z. B. złożył zażalenie, w którym Sądowi I instancji zarzucił naruszenie art. 227 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej sprawie wpis od zażalenia, na postanowienie Sądu z dnia 24 stycznia 2017 r., nie został uiszczony przez Z. B. w wyznaczonym terminie, a zatem właściwie Sąd I instancji odrzucił zażalenie na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.

W ocenie Sądu za bezzasadny należy uznać zarzut skarżącego w zakresie naruszenia przez Sąd I instancji art. 227 § 2 P.p.s.a.

Z treści art. 227 § 1 P.p.s.a. wynika, że zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Treść art. 227 § 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że od zażaleń, o których mowa w § 1, nie pobiera się opłat sądowych.

W niniejszej sprawie Z. B. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2017 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 24 stycznia 2017 r. Postanowienie z dnia 24 stycznia 2017 r. nie odnosiło się do kosztów sądowych, dlatego też złożone na nie zażalenie nie podlegało zwolnieniu od opłat sądowych na podstawie art. 227 § 2 P.p.s.a. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że Z. B. nie złożył w ustawowym terminie zażalenia na zarządzenie o wezwaniu go do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z 24 stycznia 2017 r. Z uwagi zatem na okoliczności niniejszej sprawy zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka do odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 24 stycznia 2017 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

----------------------- 1