Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek D. W. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż pismem z dnia 4 grudnia 2008 r. skarżąca wystąpiła z osobiście sporządzoną skargą kasacyjną od postanowienia tego Sądu z dnia 17 października 2008 r. o odrzuceniu skargi. Następnie pismem z dnia 14 grudnia 2008 r. wniosła o przywrócenie terminu do wystąpienia ze skargą kasacyjną. Wobec wątpliwości Sąd, zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2008 r., wezwał skarżącą do wskazania, czy jej wniosek dotyczył przywrócenia terminu do wystąpienia ze skargą kasacyjną wniesioną w dniu 14 grudnia 2008 r., która wniesiona była w terminie, czy też odnosił się do nowej skargi kasacyjnej. Sąd pouczył skarżącą, iż w tym drugim przypadku winna uzupełnić swój wniosek poprzez dołączenie do niego skargi kasacyjnej, sporządzonej przez adwokata lub radcę prawnego.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca stwierdziła, iż jej wniosek dotyczył przyszłej skargi kasacyjnej sporządzonej przez ustanowionego dla niej adwokata z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, co uzasadniało pozostawienie go bez rozpoznania.
Zażalenie na to postanowienie wniosła D. W., domagając się jego uchylenia i zarzucając mu między innymi nieważność z uwagi na naruszenia art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a. przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu następuje na wniosek strony, o ile uchybienie nastąpiło bez jej winy. Art. 87 § 4 P.p.s.a. nakazuje, aby wraz ze złożeniem wniosku dokonana została czynność, która nie została dokonana w terminie. W przedmiotowej sprawie D. W. domagała się przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego jej skargę, jednakże nie dokonała ona wraz ze złożeniem wniosku stosownej czynności procesowej. Sąd wezwał ją więc do uzupełnienia braków formalnych wniosku, skarżąca jednak nie wykonała wezwania, składając jedynie oświadczenie, z którego wynikało, że jej wniosek nie dotyczył żadnej konkretnej skargi kasacyjnej, ale hipotetycznego środka zaskarżenia, który miałby być sporządzony przez ustanowionego dla strony w ramach prawa pomocy pełnomocnika. Stwierdzić zatem trzeba, iż słusznym było stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż D. W. nie wykonała w sposób właściwy skierowanego do niej wezwania i nie uzupełniła w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku, uniemożliwiając tym samym nadanie mu prawidłowego biegu. Zarządzenie o pozostawieniu tego wniosku bez rozpoznania wydano więc zgodnie z prawem, a zażalenie wniesione w tym przedmiocie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.