Postanowienie NSA z 15 kwietnia 2008 r., I OZ 251/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Ż. na zarządzenie Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 31 sierpnia 2007 r., sygn. akt IV SO/Wa 87/07 o pozostawieniu bez rozpoznania pisma K. Ż. w przedmiocie remontu drogi dojazdowej postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rajewska

Uzasadnienie

W dniu 21 listopada 2006 r. K. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismo z dnia [...], w którym wskazał na opieszałość urzędników oraz na nieprawidłowości w działalności urzędników Rady Gminy w S. jak również Urzędu Wojewódzkiego w R..

Zarządzeniem z dnia 27 lipca 2007 r. Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do uzupełnienia barków formalnych przedmiotowego pisma poprzez wskazanie elementów określonych w art. 46 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływana jako ustawa P.p.s.a.), to jest oznaczenie rodzaju pisma oraz podanie, jakiego rozstrzygnięcia organu dotyczy pisma (o jakim numerze i z jakiej daty), w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

Powyższe zarządzenie K. Ż. odebrał w dniu 3 sierpnia 2007 r. W odpowiedzi na zarządzenie Sądu pismem z dnia 8 sierpnia 2007 r. powtórzył on zarzuty podnoszone w piśmie z dnia 5 października 2006 r., jednak nie uzupełnił braków formalnych do jakich został przez Sąd wezwany. Nadto jedynie dołączył do pisma kierowane do niego tj. m.in postanowienie wydane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...], postanowienie Wojewody P. z dnia [...] oraz pisma Urzędu Gminy S..

Zarządzeniem z dnia 31 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 49 § 1 i 2 ustawy P.p.s.a., pozostawił pismo K. Ż. bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący nie udzielił informacji, które wyjaśniałyby treść jego pisma i tym samym nie uzupełnił jego braków formalnych.

Na powyższe zarządzenie zażalenie złożył K. Ż..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Pismo procesowe strony winno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można nadać pismu prawidłowego biegu. W myśl art. 46 § 1 ustawy P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m. in. nazwę stron (pkt 1), oznaczenie rodzaju pisma (pkt 2), osnowę wniosku lub oświadczenia (pkt 3).

Zgodnie natomiast z treścią art. 49 § 1 ustawy P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. § 2 powoływanego wyżej przepisu stanowi, że jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Podkreślić należy, iż art. 49 ustawy P.p.s.a. nie upoważnia Sądu do samodzielnego uzupełniania braków, lecz wprost zobowiązuje do wezwania strony o przedstawienie stosownych informacji.

Wyjaśnić należy, iż oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy, np. skarga, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wniosek o sporządzenie uzasadnienia. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków procesowych, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj. Nadto wymaga podkreślenia, że każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90).

W niniejszej sprawie, oznaczenie pisma wniesionego przez K. Ż. jak i jego treść, nie uzasadniały wniosku, iż pismo to w istocie stanowi skargę na działalność lub bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy P.p.s.a. Wobec tak poczynionych ustaleń Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż Sąd I instancji słusznie zarządzeniem z dnia 27 lipca 2007 r. wezwał do sprecyzowania pisma poprzez wskazanie elementów określonych w art. 46 § 1 pkt 2 i 3 ustawy P.p.s.a. (...) w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w ustawowym terminie pismo nie mogło otrzymać prawidłowego biegu w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając na uwadze powyższe uznać należało, iż zaskarżone zarządzenie jest zgodne z prawem, a zażalenie podlega oddaleniu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i 198 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.