Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 252/08 oddalił zażalenie Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 512/07 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie ze skargi Z. W. na działalność Starostwa Powiatowego w B..
Również w tym samym dniu Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem sygn. akt I OZ 253/08 oddalił zażalenie Z. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 512/07 o wezwaniu Z. W. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 stycznia 2008 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wydanie kopii dokumentów z akt sprawy.
Z. W. w dniu 19 maja 2008 r. wystąpił z wnioskami o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] od orzekania w wyżej opisanych zażaleniach sygn. akt I OZ 252/08 i I OZ 253/08 z uwagi na "brak etyki postępowania".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony stanowi doniosłą gwarancję procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do wyeliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - przywoływanej dalej jako p.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek, w sytuacji gdy zachodzą takie okoliczności, które mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego.
Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione. Właściwym do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego jest sąd administracyjny przed którym sprawa się toczy (art. 22 § 1 p.p.s.a.).
Z akt sprawy wynika, że postępowania dotyczące rozpoznania zażaleń Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 512/07 i na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 512/07 zostało zakończone prawomocnymi postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 252/08 i sygn. akt I OZ 253/08 o oddaleniu zażaleń.
Wspomnieć należy, że postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne w toku instancji i nie podlegają zaskarżeniu. Prawomocność zaś tych postanowień oznacza zakończenie postępowania w sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z treści pism Z. W. z dnia 19 maja 2008 r. wynika, że jest on niezadowolony z rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczących jego zażaleń i dlatego występuje z wnioskiem o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego [...], która rozpoznawała te zażalenia.
Podkreślić należy, że wniosek o wyłączenie sędziego wnosi się w toku postępowania z tego względu, że ma on zagwarantować rozpoznanie sprawy przez bezstronny sąd. Skoro postępowanie w tej konkretnej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zostało zakończone postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 252/08 i I OZ 253/08, to wniosek o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalny, bowiem nie ma na celu zagwarantowanie rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd, a w istocie rzeczy zmierza do podważenia rozstrzygnięć podjętych prawomocnymi postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r.
Mając na uwadze treść przepisu art. 20 § 1 p.p.s.a., nie ma podstaw do żądania wyłączenia od orzekania sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie, która nie jest rozpoznawana przez ten Sąd. Należy zatem uznać, że wnioski o wyłączenie sędziego [...] są niedopuszczalne i jako takie podlegają odrzuceniu.
Podobne stanowisko wskazujące, że wniosek o wyłączenie sędziego innego sądu, przed którym nie toczy się postępowanie jest niedopuszczalny i należy go odrzucić, reprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 173/04 (niepubl.) i z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OZ 845/08 (niepubl.).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 i z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.