Postanowienie NSA z 20 kwietnia 2010 r., I OZ 253/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 20 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1933/09 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego

Sprawa

w sprawie ze skargi P. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia (...) września 2009 r. nr (...) w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1933/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego przez P. W. rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia (...) września 2009 r. nr (...).

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, w skardze na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia (...) września 2009 r. nr (...) w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji P. W. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania ww. rozkazu. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż pozostawanie tak długi okres poza służbą, obejmujący znaczący okres aktywności życiowej i zawodowej spowoduje niewątpliwie trudne do odwrócenia konsekwencje w postaci braku szans na awans i uniemożliwienie prawidłowego rozwoju zawodowego.

Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji podniósł, iż we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego P. W. nie uprawdopodobnił dostatecznie, aby jego wykonanie skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w ww. przepisie. Skarżący wskazał bowiem jedynie, że długi okres pozostawania poza służbą zaprzepaści jego szanse na awans i rozwój zawodowy.

Odnosząc się do powyższego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że niewątpliwie każde orzeczenie o wydaleniu ze służby wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącego. Jednakże, by możliwym było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie czy wskazana przez stronę szkoda ma rzeczywiście znaczny rozmiar. W ocenie Sądu pierwszej instancji sama perspektywa utraty możliwości rozwoju zawodowego i awansu w pracy w Policji nie przesądza o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, iż wobec niego toczy się obecnie postępowanie karne oraz sądowoadministracyjne, jednak ani w jednym ani w drugim nie zapadło prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia go ze służby. W przypadku pozytywnych dla skarżącego rozstrzygnięć zostanie on przyjęty na to samo stanowisko, z którego go zwolniono. Tak długi okres pozostawania poza służbą spowoduje w ocenie skarżącego trudne do odwrócenia konsekwencje w postaci braku szans na awans i uniemożliwienie prawidłowego rozwoju zawodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwane P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (vide postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07).

W rozpoznawanej sprawie skarżący swój wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji uzasadnił okolicznością, iż nie wstrzymanie zaskarżonego aktu spowoduje trudne do odwrócenie konsekwencje w postaci braku szans na awans i uniemożliwienie prawidłowego rozwoju zawodowego.

Odnosząc się do przedstawionej przez skarżącego argumentacji należy stwierdzić, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop (art. 114 i 115 tej ustawy). Ponadto w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu, funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy (art. 42 ust. 1 i 5 powołanej ustawy). W tym stanie rzeczy należy uznać, iż sytuacja materialna skarżącego w najbliższym czasie jest zabezpieczona. Natomiast jeżeli w wyniku postępowania sądowoadministracyjnego zostanie stwierdzona nieważność lub zostanie uchylony zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Głównego Policji to skarżący zostanie przywrócony do służby i za czas pozostawania poza służbą będzie miał wypłacone należne uposażenie, a zatem wykonanie rozkazu nie wywoła nieodwracalnych skutków. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie można mówić o trudnych do odwrócenia skutkach rozkazu zwalniającego ze służby, gdyż skarżący nie wykazał niebezpieczeństwa wystąpienia szkody oraz, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna. Sama perspektywa utraty możliwości awansu zawodowego nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.