Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 stycznia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie A. D. na postanowienie z dnia 17 grudnia 2008r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej.
Sad I instancji wskazał, iż stosownie do art. 194 § 4 p.p.s.a zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. W niniejszej sprawie postanowienie z dnia 17 grudnia 2008r. zostało doręczone skarżącej wraz z pouczeniem o obowiązku sporządzenia zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika. Mimo pouczenia skarżąca sporządziła zażalenie osobiście. Z akt sprawy nie wynika, żeby była uprawniona do osobistego sporządzenia tego środka zaskarżenia. Powyższe w ocenie Sądu wydającego zaskarżone postanowienie uzasadniało odrzucenie zażalenia jako niedopuszczalnego.
Zażalenie na postanowienie z dnia 16 stycznia 2009r. wniosła A. D. Zarzuciła, że Sąd dopuścił się naruszenia przepisów prawa administracyjnego. Żądanie Sądu, aby zażalenie zostało sporządzone przez adwokata, który został wyznaczony z urzędu jest niezasadne z powodu jego wrogiego nastawienia do strony. Z tego też powodu, jak podaje skarżąca, nie udzieliła wskazanemu adwokatowi z urzędu, pełnomocnictwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a, zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu powyższego nie stosuje się jeśli zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem (art. 194 § 4 zdanie drugie w zw. z art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.). Zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne podlega na mocy art. 178 p.p.s.a odrzuceniu przez sąd administracyjny.
Jak wynika z akt sprawy, co słusznie zauważył Sąd I instancji, skarżąca nie jest osobą uprawnioną z mocy ustawy do samodzielnego sporządzenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Zatem skoro sporządziła wskazany środek zaskarżenia osobiście podlegał on odrzuceniu jako niedopuszczalny, co wynika z przytoczonych wyżej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Niesłuszny jest wobec tego zarzut wnoszącej zażalenie jakoby Sąd z naruszeniem prawa nakładał na skarżącą przymus adwokacki do wniesienia przedmiotowego zażalenia. Po pierwsze dlatego, że taki obowiązek nakładają przepisy ustawy określającej tryb postępowania przed sądami administracyjnymi. Po drugie zaś Sąd stosuje przepisy obowiązującego prawa, a nie je kreuje. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżącej doręczono odpis postanowienia z dnia 17 grudnia 2008r. ze stosownym pouczeniem (k. 92). Niezastosowanie się zaś do pouczenia jest wyrażeniem woli skarżącej, co pociąga za sobą określone skutki prawne, w tym przypadku odrzucenie zażalenia jako niedopuszczalnego. Niezrozumiałym dla NSA jest fakt podnoszony przez skarżącą, że świadomie nie udzieliła pełnomocnikowi z urzędu pełnomocnictwa, a następnie zaskarżanie przez nią postanowienia o odrzuceniu środka zaskarżenia obwarowanego tzw. przymusem adwokackimi i jeszcze czynienie zarzutu Sądowi I instancji, że działał niezgodnie z prawem.
Stwierdzając wydanie zaskarżonego postanowienia zgodnie z obowiązującym prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.