Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1824/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę F. O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2001 r., sygn. akt I SA 2399/99 podnosząc, że została ona wniesiona z przekroczeniem terminu określonego w art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.)
W dniu 27 stycznia 2009 r. F. O. wskazując na zamiar wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia, wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów oraz "ewentualnej pomocy prawnej do kasacji".
Postanowieniem z dnia 13 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy. Jak wskazał Sąd, wniesiona w dniu 10 grudnia 2008 r. skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2001 r. została złożona z uchybienie terminu określonego w art. 278 p.p.s.a. (po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia), co uniemożliwiało jej rozpoznanie. Była więc ona oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy zarówno w celu popierania takiej skargi, jak również w celu wniesienia środków odwoławczych (skargi kasacyjnej) od postanowienia odrzucającego skargę z tego powodu.
Na powyższe postanowienie F. O. złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i udzielenia prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, co następuje:
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych np. jeżeli skarga, skarga o wznowienie postępowania została wniesiona po upływie terminu. Powyższa sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej. Okoliczności sprawy wskazują bowiem, iż bez wątpienia skarga F. O. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2001 r., sygn. akt I SA 2399/99 została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 278 p.p.s.a., zgodnie z którym po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Okoliczności wyłączające zastosowanie w/w art. 278 p.p.s.a. nie zachodzą w sprawie niniejszej. Skoro zatem skarga o wznowienie postępowania została wniesiona po upływie 5-cio letniego terminu określonego w art. 278 p.p.s.a to oznacza tym samym, ze jest ona bezzasadna co przesądza o konieczności zastosowania w sprawie art. 247 p.p.s.a.
W takiej sytuacji należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie na podstawie art. 247 p.p.s.a. odmówił przyznania F. O. prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.