Uzasadnienie
D. W., M. W., działając w imieniu własnym oraz w imieniu J. W. i M. W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Gminy T. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi w terminie wywodząc, że złożony przez nich "wniosek- odwołanie" dotyczący rozgraniczenia nieruchomości nie został przesłany do Sądu.
Postanowieniem z dnia 1 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek J. W. i M. W. Prawomocnym postanowieniem z dnia 8 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 879/12)Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił jako niedopuszczalną skargę D. W., M. W., J. W. i M. W. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości wskazując na brak swoje kognicji do rozstrzygnięcia tejże sprawy.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 2 lipca 2014 r. odrzucił w. D. i M. W. o wymierzenie Burmistrzowi Gminy T, za nieprzekazanie sądowi ww. skargi – uznając, że wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany przez sąd administracyjny jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.
Jednocześnie Sąd Wojewódzki wskazał, iż podstawę zwrotu uiszczonego przez skarżących wpisu stanowił art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." obligujący do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.
Zażalenie na ww. postanowienie złożyli: D. W., M. W., M. W. i J. W., wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że M. W. i J. W. nie byli legitymowani do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie z dnia 1 lipca 2014 r., bowiem nie zostało ono do nich skierowane, co skutkowało koniecznością jego odrzucenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zaś wniosek J. W. i M. w. o wymierzenie organowi grzywny.
Zażalenie D. W. i M. W. nie ma zaś usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowoadministracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, których rozpoznanie należy do właściwości sądów powszechnych. Zakres przedmiotowy kontroli administracji publicznej wyznaczają przepisy art. 3-5 p.p.s.a., wśród których w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. zostały wymienione skargi na decyzje administracyjne. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP, kontrolę sądową działalności administracji publicznej sprawuje Naczelny Sąd Administracyjny i inne sądy administracyjne oraz – w ograniczonym zakresie, na ściśle określonych zasadach - sądy powszechne.
W sytuacji zatem, gdy strona domagała się wymierzenia grzywny – w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a z tytułu nieprzekazania pisma, które nie podlega kognicji sądowoadministracyjnej, co zostało potwierdzone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 879/12), złożony przez nią w tym przedmiocie wniosek należało odrzucić - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. odrzucił zażalenie M. W. i J. W. oraz na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia D. W. i M. W.