Postanowienie NSA z 21 marca 2018 r., I OZ 262/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 917/17 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji postanawia: oddalić zażalenie 3

Skład

Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 917/17 odmówił K. B. (dalej: "skarżący") przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 917/17 odrzucił skargę skarżącego na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] kwietnia 2017 r. Skarga została odrzucona z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych przez nadesłanie dwóch odpisów.

Skarżący pismem z 10 października 2017 r. (uzupełnionym pismem z 25 października 2017 r.) złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. We wniosku wskazał, że wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu od skargi oraz nadesłanie dwóch jej odpisów odebrała 95 letnia staruszka w jego imieniu gdyż przebywał w tym czasie za granicą. Osoba ta nie doczytała wezwania i przekazała mu jedynie informację odnośnie konieczności uiszczenia wpisu od skargi, co też uczynił. Przyznał jednocześnie, iż był to jego błąd.

Sądu I instancji w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Sąd wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczeniu wpisu sądowego oraz nadesłania dwóch jej odpisów wynika, że przesyłka ta została odebrana osobiście przez skarżącego 13 lipca 2017 r. Na ww. potwierdzeniu widnieje podpis "B. K.". W złożonym zaś wniosku o przywrócenie terminu skarżący podniósł, że ww. wezwanie "otrzymała 95 letnia staruszka". On sam w tym czasie przebywał za granicą. Sąd podniósł, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie powyższych okoliczności. Z uwagi na powyższe, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uznania zawartych w złożonym wniosku wyjaśnień za wiarygodne. Trudno bowiem uznać, że przesyłka zawierająca powyższe wezwania została odebrana przez osobę trzecią skoro to nazwisko skarżącego widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący ponownie wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi odebrała w jego imieniu 95 letnia staruszka, która przekazała mu jedynie informację o wezwaniu o wpisie. Skarżący w tym czasie przebywał w Irlandii.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 87 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżący w żaden bowiem sposób nie podważył skutecznie okoliczności, iż to nie jego podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. Skarżący nie uprawdopodobnił także faktu, iż w powyższym okresie przebywał za granicą.

Podnieść należy, że uprawdopodobnienie to forma wykazania faktów mniej pewna, niż udowodnienie, jednakże, co wynika choćby z brzmienia słowa "uprawdopodobnić", twierdzenie strony nie może być całkowicie gołosłowne. Uprawdopodobnienie jest środkiem słabszym od dowodu, ale o jego zaistnieniu możemy mówić wówczas, gdy twierdzenie strony jest prawdopodobne, wiarygodne. W niniejszej sprawie skarżący ograniczył się do gołosłownego stwierdzenia, że przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi nie została przez niego odebrana tylko przez osobę trzecią pomimo, że to jego nazwisko widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Podnieść w tym miejscu należy, że fakt odebrania wezwań osobiście przez skarżącego wynika również z adnotacji listonosza, który na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczył, iż przedmową przesyłkę doręczył jej adresatowi tj. skarżącemu. Powyższe okoliczności przemawiają za uznaniem, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w niedokonaniu czynności w terminie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji postanowienia.

----------------------- 3