Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 28 stycznia 2010 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Śląskiego Kuratora Oświaty w Katowicach z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie szkół i placówek oświatowo wychowawczych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca Gmina składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała w żaden sposób, że w związku z jej wykonaniem zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła skarżąca Gmina podnosząc, że wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji – zachodzą okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Gmina podniosła, że obowiązkiem Sądu było wezwanie strony do uzupełnienia wniosku o wskazanie jednej z przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.).
W zażaleniu wskazano ponadto, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji może spowodować zarejestrowanie Niepublicznego Gimnazjum w L. pomimo, iż ta placówka oświatowa nie będzie spełniała właściwych warunków oświatowych, co spowoduje trudne do odwrócenia skutki we właściwym wypełnianiu obowiązku szkolnego przez uczęszczających do tej placówki oświatowej uczniów.
W konkluzji zażalenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest dokonanie oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo zastosował art. 61 § 3 p.p.s.a., nie uwzględniając wniosku skarżącej Gminy o wstrzymanie wykonania decyzji Śląskiego Kuratora Oświaty w Katowicach z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie szkół i placówek oświatowo wychowawczych.
Powołany powyżej przepis stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Gmina Ś. składając skargę na powołaną na wstępie decyzję wniosła o jej wstrzymanie podnosząc, że "w sprawie tej bardzo istotne znaczenie ma uzyskanie od Kuratora Oświaty opinii o warunkach oświatowych zgodnej z warunkami lokalowymi panującymi w budynku w L. nr [...]". Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie daje podstaw do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia.
Wskazać należy, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. (post. NSA z dnia 8 listopada 2006r., II FZ 666/06). Jednocześnie wbrew twierdzeniom zawartym w rozpoznawanym zażaleniu brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem którego uzupełnienia winien żądać Sąd.
Istotnym jest przy tym, że przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uzasadnienia przez stronę wniosku, nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, nawet w przypadku wystąpienia tych przesłanek, w sytuacji gdy nie można sądowi pierwszej instancji zarzucić naruszenia prawa.
Wskazać w tym miejscu należy, że oddalenie zażalenia nie stoi na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności.
Reasumując powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie powyższe nie jest zasadne, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odpowiada prawu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.