Postanowienie NSA z 13 kwietnia 2011 r., I OZ 263/11

Wydany

13 kwietnia 2011 r.

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 kwietnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2011 roku, sygn. akt III SA/Kr 1185/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały

Skład

Sędzia NSA Jerzy Bujko

Sprawa

w sprawie ze skargi M.S. na uchwałę Rady Miejskiej w Świątnikach Górnych z dnia [...] października 2008 roku, Nr [...] w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie Miasta i Gminy Świątniki Górne postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił M.S. wstrzymania wykonania uchwały Rady Miejskiej w Świątnikach Górnych z dnia [...] października 2008 roku w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie Miasta i Gminy Świątniki Górne.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w skardze z dnia 14 września 2010 r. na opisaną wyżej uchwałę Rady Miejskiej w Świątnikach Górnych, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania. Wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd I instancji wyjaśnił, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie dotyczy przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, bowiem normy prawne zaliczające drogi do kategorii dróg gminnych mają charakter zewnętrzny, abstrakcyjny i generalny. Akty prawne dotyczące zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych wydawane przez jednostki samorządu terytorialnego są więc aktami normatywnymi i podlegają ogłoszeniu jako akty prawa miejscowego. Zaskarżona uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 5 grudnia 2008 r., Nr 784, poz. 5627. Zgodnie z § 4 tej uchwały weszła ona w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia, czyli w dniu 20 grudnia 2008 r. Tym samym nie jest możliwe wydanie orzeczenia o wstrzymaniu wykonania tej uchwały.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W obszernym uzasadnieniu skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy, wywodząc, że istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej do Sądu I instancji uchwały.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie.

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowego zażalenia ma okoliczność, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania była w niniejszej sprawie uchwała prawa miejscowego, która weszła w życie. Stanowisko zaprezentowane w tym zakresie przez Sąd I instancji jest prawidłowe. Nie podważa go również skarżąca w treści zażalenia, wskazując jedynie na prawną wadliwość zaskarżonej uchwały. Nie ulega przy tym wątpliwości, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wyłącza możliwość wstrzymania wykonania aktu prawa miejscowego, który wszedł w życie. Bez znaczenia jest przy tym subiektywne przekonanie skarżącej o zasadności wniesionej skargi, bowiem Sąd I instancji, dokonując wskazanych na wstępie ustaleń, nie miał innej możliwości jak tylko wniosek oddalić.

Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.