Postanowienie NSA z 8 kwietnia 2014 r., I OZ 264/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 74/14 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi E.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił E.G. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż decyzja zaskarżona w sprawie nie ma przymiotu wykonalności, gdyż nie nakazuje stronie wykonania żadnego obowiązku, nie powoduje także powstania skutków w sferze interesu prawnego strony. Nie zachodzi zatem żadna z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),

Zażalenie na to postanowienie wniosła E.G. podnosząc, że wykonanie decyzji Kolegium spowoduje, iż wykonalną stanie się decyzja Prezydenta Miasta Łodzi nakładająca na skarżącą obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Jak przyjęto w judykaturze, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny merytorycznej skargi, bowiem takie działanie sądu dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu.

Wskazania wymaga także, iż przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Co za tym idzie stwierdzić trzeba, iż wykonaniu podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności. Atrybutu takiego pozbawiony jest przedmiot skargi E.G.

W przedmiotowej sprawie wniesiono skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego umarzającą postępowanie odwoławcze. Decyzja ta nie kreuje zatem po stronie skarżącej żadnego prawa, bądź obowiązku, który podlegałby wykonaniu czy to w drodze dobrowolnego działania strony, czy też na drodze egzekucji. Decyzja ta nie powoduje zatem powstania niebezpieczeństwa, o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ewentualne skutki w sferze praw i obowiązków skarżącej wywołać może jedynie realizacja decyzji Prezydenta Miasta Łodzi nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej, jednak ta decyzja nie została objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.