Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Stowarzyszenia [...],, [...]" w K. o wymierzenie Prokuratorowi Krajowemu grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 5.09.2007 r. wymierzono Prokuratorowi grzywnę w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Orzeczenie to uchylone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4.09.2008 r., sygn. akt I OZ 647/08, a sprawa przekazana została Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż doszedł do wniosku, że Stowarzyszenie [...],, [...]" nie jest w stanie we własnym zakresie powołać organów zdolnych do jego reprezentacji.
Z przepisu art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 855), wynika bowiem, że jeżeli stowarzyszenie nie posiada zarządu zdolnego do działań prawnych, sąd, na wniosek organu nadzorującego lub z własnej inicjatywy, ustanawia dla niego kuratora. Oznacza to, iż usunięcie braku w tym zakresie nie zależy od inicjatywy skarżącego, a od woli podmiotów wymienionych w cytowanym przepisie prawa. Stąd też należało uznać, że braki w zdolności sądowej strony skarżącej nie dają się uzupełnić, co czyni zbędnym jej wzywanie o uzupełnienie tych braków w trybie art. 31 P.p.s.a. Odnosząc się zaś do nadesłanego do Sądu pełnomocnictwa udzielonego mu przez członków Zarządu Stowarzyszenia [...] "[...]" z dnia [...] czerwca 2001 r. upoważniającego Przewodniczącego stowarzyszenia P. B. do jednoosobowego występowania i dokonywania czynności prawnych w imieniu Klubu, Sąd stwierdził, iż nie jest ono wystarczające w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż w dniu 22.12.2006 r., czyli w dniu nadania do Sądu wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, P. B. nie był już Przewodniczącym stowarzyszenia, stąd też nie mógł reprezentować strony skarżącej, na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...].06.2001 r.
Zażalenie na to postanowienie wniosło Stowarzyszenie [...],, [...]" w K. W uzasadnieniu Stowarzyszenie podniosło, że orzeczenie Sądu Rejonowego na które powołuje się Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest prawomocne, albowiem skarżący złożył od niego apelację i przywołało argumentację w tej apelacji zawartą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 28 § 1 P.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, co wynika z art. 29 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji wskazał, iż P. B. nie wykazał swego umocowania do reprezentowania skarżącego Stowarzyszenia. Stanowisko to uznać trzeba za zasadne.
Jak wynika bowiem ze znanego Sądowi odwoławczemu z urzędu postanowienia sądu rejestrowego, kadencja władz Stowarzyszenia upłynęła w dniu [...].06.2003 r. Sąd rejestrowy wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 statutu Stowarzyszenia, walne zgromadzenie odbywa się tuż przed lub też po upływie kadencji władz, a jak wynika z dołączonych do akt rejestrowych dokumentów, ostatnie wybory władz Klubu odbyły się w dniu [...].06.2001 r. W tych okolicznościach, sąd rejestrowy badający wniosek skarżącego Stowarzyszenia o rejestrację zmian wyjaśnił, iż ze względu na upływ kadencji władz w dniu [...].06.2003 r. były przewodniczący Klubu nie był uprawniony do zwołania walnego zebrania na dzień [...].05.2006 r., albowiem Klub nie miał już ani zarządu, ani komisji rewizyjnej. Walne zgromadzenie zwołane zostało zatem nieprawidłowo, a co za tym idzie nie było ono władne do podejmowania skutecznych uchwał i to w żadnym zakresie.
Ponadto podkreślić trzeba, że Stowarzyszenie, mimo wezwania Sądu, nie przedstawiło żadnego dokumentu, z którego wynikałoby wyznaczenie nowego zarządu, a co za tym idzie nie wykazano umocowania P. B. do reprezentacji skarżącego.
W związku z powyższym należało uznać, że Przewodniczący Stowarzyszenia P. B. nie wykazał swego umocowania do podejmowania czynności prawnych w imieniu skarżącego, a tym samym zaskarżone postanowienie Sądu I instancji uznać należy za odpowiadające prawu.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.