Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 834/08, po rozpoznaniu skargi J. F. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej na niższe stanowisko służbowe, uchylił zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r.
Odpis sentencji wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi Komendanta Głównego Policji w dniu 15 grudnia 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy).
W dniu 8 stycznia 2009 r. pełnomocnik organu złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku za pośrednictwem operatora pocztowego In Post Sp. z o.o. Z prezentaty umieszczonej na przedmiotowej skardze kasacyjnej wynika, że wpłynęła ona do Sądu w dniu 19 stycznia 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2009 r., na podstawie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odrzucił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji, jako wniesioną po upływie terminu do dokonania tej czynności.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że dochowanie terminu przez stronę ma miejsce wówczas, gdy złoży ona pismo w Sądzie lub w jednym ze wskazanych w art. 83 § 1 powołanej ustawy, urzędów, tj. w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym. W ocenie Sądu, polski urząd pocztowy, o którym mowa w powołanym przepisie jest to każda jednostka organizacyjna operatora publicznego, która prowadzi działalność gospodarczą w dziedzinie pocztowych usług o charakterze powszechnym w zakresie przyjmowania, przewozu, doręczania przesyłek sądowych. Tymczasem In Post Sp. z o.o., za pośrednictwem której przesłano skargę kasacyjną do Sądu, jest podmiotem prywatnym, zajmującym się wprawdzie świadczeniem usług pocztowych, jednakże świadczenia te nie mają charakteru powszechnego. Oddanie zatem pisma w przedsiębiorstwie przewozowym (innym niż polski urząd pocztowy) nie oznacza zachowania terminu do dokonania czynności procesowej, jeżeli pismo nie wpłynęło do Sądu w terminie.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż za datę wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika organu uznał dzień 19 stycznia 2009 r., a więc dzień wpływu skargi kasacyjnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie dzień nadania przesyłki w placówce "In Post". Z tych względów skargę kasacyjną, jako spóźnioną, odrzucił.
N powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia podał, iż ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159), nie definiuje pojęcia urząd pocztowy. Z kolei art. 83 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazuje, iż dotyczy on polskiego urzędu pocztowego operatora publicznego. Jeżeli wolą ustawodawcy było przyznanie Poczcie Polskiej S.A. szczególnego przywileju na gruncie doręczania przesyłek pocztowych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to winien był posługiwać się albo nazwą tej Spółki, albo nazwą własną jej jednostek organizacyjnych. W ocenie skarżącego, polski urząd pocztowy to podmiot świadczący usługi na terenie kraju i tu zarejestrowany (mający siedzibę).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Pismo uznaje się za wniesione w terminie, jeżeli w terminie wpłynęło ono do sądu. Jedyny wyjątek od tej zasady dotyczy oddania pisma procesowego w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym. W myśl art. 83 § 3 powołanej ustawy, w takim przypadku za datę wniesienia pisma do sądu należy przyjąć datę oddania tego pisma w urzędzie pocztowym lub urzędzie konsularnym.
W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że Komendant Główny Policji otrzymał wyrok z dnia 6 listopada 2008 r. w dniu 15 grudnia 2008 r. Zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 14 stycznia 2009 r.
Z analizy akt sprawy wynika, iż skarga kasacyjna została przesłana za pośrednictwem In Post Sp. z o.o. w dniu 8 stycznia 2009 r. zaś do Sądu wpłynęła w dniu 19 stycznia 2009 r.
Wskazać należy, iż brak dostosowania przepisu art. 83 § 3 P.p.s.a. do brzmienia ustawy Prawo pocztowe wprowadzającej wyodrębnione usługi tzw. operatora publicznego świadczącego powszechne usługi pocztowe nie oznacza, iż za "polski urząd pocztowy" można uznać każdego operatora uprawnionego do wykonywania usługi pocztowej. Należy bowiem pamiętać, że jedynie Poczcie Polskiej powierzono obowiązek wykonywania zadań operatora publicznego (art. 46 ust. 2 ustawy Prawo pocztowe). Zatem użyte w przepisie art. 83 § 3 P.p.s.a. określenie "w polskim urzędzie pocztowym" należało odnieść wyłącznie do placówek przedsiębiorstwa "Poczta Polska" świadczących powszechne usługi pocztowe (por. postanowienia NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 652/08 oraz z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt II GZ 20/06).
Mając powyższe na uwadze należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że oddanie pisma innemu podmiotowi niż Poczta Polska, w tym przypadku In Post Sp. z o.o., chociaż posiadającemu uprawnienia do prowadzenia działalności pocztowej, nie oznacza zachowania terminu do dokonania czynności procesowej (np. wniesienia skargi kasacyjnej), jeżeli w terminie pismo to do Sądu nie wpłynęło.
Mając zatem na uwadze, że skarga kasacyjna Komendanta Głównego Policji wpłynęła do Sądu w dniu 19 stycznia 2009 r., a więc z przekroczeniem określonego w art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi terminu do dokonania tej czynności, uznać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo, na podstawie art. 178 powołanej ustawy, odrzucił w/w skargę kasacyjną jako spóźnioną odrzucił.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.