Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt IV SO/Wr 26/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek Stowarzyszenia D. R. o wymierzenie Pełnomocnikowi Finansowemu KW OBS w D. grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Stowarzyszenie D. R. w D., reprezentowane przez Prezesa Zarządu M. K., pismem z dnia 2 grudnia 2011 r. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Pełnomocnikowi Finansowemu KW OBS w D. grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi z dnia 2 listopada 2011 r. na bezczynność Pełnomocnika Finansowego KW OBS w D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 grudnia 2011 r. wezwano Stowarzyszenie do usunięcia braków formalnych wniosku przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do jego reprezentowania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku.
W odpowiedzi nadesłano elektroniczny zapis wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego.
Na zarządzenie z dnia 28 grudnia 2011 r. strona została ponownie wezwana do uzupełnienia w powyżej wskazany sposób złożonego wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Jednocześnie w wezwaniu zawarto pouczenie, iż z uwagi na zasadę pisemności postępowania przed sądem administracyjnym płyta CD wraz z zawartym na niej zapisem nie może zostać potraktowana jako dokument określający umocowanie do reprezentowania wnioskodawcy. Wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 5 stycznia 2012 r. Do dnia wydania postanowienia nie wykonano wezwania Sądu.
Mając na uwadze, iż w zakreślonym przez Sąd terminie, nie usunięto braków formalnych złożonego wniosku o wymierzenie grzywny, a podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wniosek odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie D. R. zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 29 p.p.s.a. w związku z art. 4 ust 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, poprzez uznanie, iż przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, ma obowiązek wykazać swoje umocowanie przy pierwszej czynności w postępowaniu wyłącznie dokumentem w formie papierowej, podczas gdy przepis ten nie stanowi szczegółowo o formie dokumentu wykazującego umocowanie w rozumieniu art. 29 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym dopuszcza zarówno formę papierową, jak i elektroniczną, mającą w świetle przepisu art. 4 ust 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym moc dokumentu urzędowego, przy czym elektroniczny rodzaj dokumentu jakim jest odpis elektroniczny z Krajowego Rejestru Sądowego opatrzony bezpiecznym kwalifikowanym certyfikatem, zachowuje charakter formy pisemnej dowodu umocowania, będąc dokumentem, o którym mowa w art. 29 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiąc przy tym załącznik do pisma procesowego jakim jest w przedmiotowym postępowaniu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D., który to załącznik nie wymaga formy papierowej i odręcznego podpisu jak sam wniosek jako pismo w rozumieniu art. 46 p.p.s.a.
- 2. art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. związku z art. 46 § 1 pkt 5 i art. 47 § 1 tej ustawy, poprzez nieuwzględnienie podstawowego rozróżnienia poczynionego przez ustawodawcę na pisma oraz załączniki do nich i uznaniu, iż dokument potwierdzający pełnomocnictwo do reprezentowania strony jest pismem, a nie jest załącznikiem do pisma jakim jest wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przez co powinien być złożony w formie papierowej i podpisany przez stronę; przy czym brak jest przepisu uprawniającego organ do odpowiedniego stosowania wobec załączników wymogów przewidzianych dla pism, sprecyzowanych w art. 46 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie rygoru ich formy papierowej oraz odręcznego podpisania przez stronę, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, zaś odpis z KRS, który jest dokumentem urzędowym wydawanym przez Sąd w formie elektronicznej i w takiej formie dopuszczony do obiegu zgodnie z art. 8 ust. 3 i art. 8a ust. 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym bez wątpienia nie jest pismem w rozumieniu art. 46 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a jest załącznikiem, co do którego nie ma wymogu podpisania przez stronę; choć w rzeczywistości jest to dokument podpisany bezpiecznym kwalifikowanym certyfikatem;
- 3. art. 49 § 1 p.p.s.a. polegającego na jego dwukrotnym zastosowaniu skutkującym wezwaniem strony skarżącej pismem z dnia 28 grudnia 2011r. ponownie do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie pisemnego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej pod rygorem odrzucenia wniosku w przypadku nie uzupełnienia braku formalnego, podczas gdy przedmiotowy brak formalny został uzupełniony przez stronę skarżącą w wykonaniu pierwotnego zobowiązania Sądu z dnia 6 grudnia 2011r., złożeniem do akt sprawy odpisu aktualnego, wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego w formie pisemnej elektronicznej, podpisanym bezpiecznym kwalifikowanym certyfikatem, mającego na równi z formą papierową charakter pisemnego dowodu umocowania
- 4. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż brak formalny wniosku w zakreślonym przez Sąd terminie nie został przez stronę skarżącą uzupełniony, gdyż nadesłany dokument w formie elektronicznej nie spełnia wymogu uzupełnienia braku formalnego skargi, w sytuacji gdy w wykonaniu zobowiązania Sądu z dnia 2 listopada 2011 r., strona skarżąca uzupełniła brak formalny skargi w postaci dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony, poprzez złożenie w dniu 8 listopada 2011 r. do akt sprawy odpisu aktualnego z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, w formie elektronicznej zapisanej na płycie CD, który to dokument jako załącznik do pisma, a nie samo pismo w rozumieniu art. 46 § 1 p.p.s.a., nie jest objęty rygorem formy papierowej i odręcznego podpisu;
- 5. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie charakteru odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w świetle przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym powołanych w odpowiedzi na zobowiązanie z dnia 6 grudnia 2011 r., poprzez zajęcie stanowiska przez stronę skarżącą, zawierającym stwierdzenie o prawidłowym uzupełnieniu braku formalnego skargi poprzez złożenie elektronicznego odpisu aktualnego z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego.
Powołując się na powyższe wniesiono wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak stanowi art. 64 §3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Nie każde uchybienie formalne musi jednak prowadzić do wszczęcia procedury określonej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i w wielu przypadkach uchybień formalnych procedura ta nie jest wszczynana. Wobec tego, uwzględniając treść powołanego wyżej przepisu należy dojść do wniosku, że na gruncie niniejszej sprawy ujemne konsekwencje dla strony mogą być skutecznie zastosowane nie wtedy, gdy strona nie wykona jakiegokolwiek wezwania do usunięcia braków, ale tylko wtedy, gdy niewykonanie wezwania spowoduje niemożność nadania biegu wnioskowi (zob. postanowienie NSA z dnia 30 marca 2012 r., I OSK 677/12).
Z takim właśnie przypadkiem – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie ma bowiem przeszkód do nadania biegu wnioskowi o wymierzenie grzywny organowi, gdy osoba, która go podpisała jest ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym jako upoważniona do jednoosobowej reprezentacji. W tej sytuacji niedołączenie dokumentu, wykazującego umocowanie do występowania w sprawie, nie jest przeszkodą do nadania wnioskowi prawidłowego biegu, gdyż sąd działa zgodnie z postanowieniami art. 7 i art. 178 ust. 1 Konstytucji oraz art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, który stanowi, że nikt nie może powoływać się na nieznajomość publikowanych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym wpisów w tym rejestrze.
Wobec powyższego uznać należy, że niewykonanie wezwania do złożenia w formie pisemnej dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania wnioskodawcy nie powodowało, że wniosek nie mógł otrzymać prawidłowego biegu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 §2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.