Postanowienie NSA z 10 kwietnia 2014 r., I OZ 271/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1014/13 o zawieszeniu postępowania sądowego

Sprawa

w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] października 2013 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Wiesław Morys przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe zainicjowane skargą wniesioną przez żalącego – G. P. w opisanym wyżej przedmiocie.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd przytoczył treść art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu sytuacja taka wystąpiła w niniejszej sprawie, ponieważ postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne czy: art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.), w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego świadczenia pielęgnacyjnego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Sądu I instancji odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego na tak postawione pytanie prawne będzie miała wpływ na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, wobec czego zasadne jest zawieszenie postępowania z urzędu, do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny.

W zażaleniu na powyższe postanowienie G. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podniósł, że Sąd zawiesił postępowanie kierując się dążeniem do zapewnienia jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego powołując się na sprawę z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Jednakże skarżący zwrócił się z prośbą do Naczelnego Sądu Administracyjnego, aby wnikliwie porównał jego sprawę ze sprawą zakończoną prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 835/13, gdyż obie sprawy mają identyczną podstawę prawną. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, gdyż brak możliwości rozpoznania jego sprawy uniemożliwia mu podjęcie dalszych czynności związanych ze sprawą przywrócenia specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia przepisu art. 125 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania określone w tym przepisie ma charakter fakultatywny, bowiem ocena jego zasadności została pozostawiona uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym wypadku jest celowe wstrzymanie biegu sprawy, w tym przede wszystkim powinien mieć na uwadze możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Zawieszając postępowanie sąd musi zbadać, czy istnieje ścisły związek między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem innego postępowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji w motywach zaskarżonego postanowienia wyjaśnił, jakie względy natury celowościowej i słusznościowej przemawiają za zawieszeniem postępowania w sprawie. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego co do przedstawionego mu pytania prawnego będzie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Jego istota dotyczy bowiem przesłanek mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Możliwość wznowienia postępowania po zapadnięciu wyroku tegoż Trybunału sama z siebie nie przekreśla dopuszczalności zawieszenia postępowania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.