Postanowienie NSA z 1 kwietnia 2015 r., I OZ 272/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2105/14 o odmowie przywrócenia T. W. terminu do uiszczenia wpisu od skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi T. W. i I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jan Paweł Tarno przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2105/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia T. W. terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi T. W. i I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wezwaniem z 26 sierpnia 2014 r., (k.

30. Sąd zobowiązał skarżące do uiszczenia należnego wpisu sądowego, to jest kwoty 200 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia złożonej skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie to zostało doręczone T. W. w dniu 25 września 2014 r. (k. 36), zatem termin do uiszczenia przez stronę należnego wpisu upłynął z dniem 2 października 2014 r. Natomiast I. W. odebrała wezwanie w dniu 1 października 2014 r. (k. 38), a zatem termin do uiszczenia przez nią wpisu upłynął w dniu 8 października 2014 r. W zakreślonym przez Sąd terminie należny od skargi wpis sądowy nie został uiszczony, natomiast w dniu 14 października 2014 r., T. W. uiściła wpis w wysokości 100 zł (k. 37). W związku z powyższym, Sąd postanowieniem z 23 października 2014 r., I SA/Wa 2105/14 odrzucił skargę T. W. i I. W. W dniu 24 listopada 2014 r., do Sądu wpłynął wniosek T. W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu strona podniosła, że źle zrozumiała sformułowanie, które zostało zawarte w wezwaniu do uiszczenia wpisu, to jest "uiszczenie solidarnie wpisu". Wydawało jej się, że oznacza to, że wystarczy wpłacenie 100 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że T. W. nie wykazała, że spełnia przesłanki do uwzględnienia wniosku przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, o których mowa w art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Zdaniem Sądu I instancji, skierowane do skarżących wezwanie do uiszczenia wpisu jest jasne i jego treść nie budzi wątpliwości. W wezwaniu tym jest wyraźnie wskazane, że skarżące są wezwane do "uiszczenia wpisu od skargi (...) w kwocie 200 zł (...) w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu". Znajduje się w nim również pouczenie, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia. Wezwanie zawiera również pouczenie (por. k. 31), w którym zamieszczono informację, że za datę uiszczenia wpłaty przyjmuje się datę dokonania tej wpłaty w kasie Sądu, jak również na rachunek bankowy Sądu w banku lub urzędzie pocztowym.

Sąd I instancji podkreślił, że nie można uznać, iż niewiedza skarżącej i jej błędne przekonanie co do wysokości uiszczenia wpisu są usprawiedliwione.

W zażaleniu, T. W. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu podkreśliła, że "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie przyjął, iż skarżąca miała wątpliwości co do treści doręczonego wezwania w czasie, gdy powinna uiścić wpis sądowy. (...) gdyby miała wówczas wątpliwości co do treści wezwania i dołączonych pouczeń, niewątpliwie skorzystałaby z pomocy Wydziału Informacji Sądowej WSA w Warszawie. Tymczasem ze wskazanych przez skarżącą okoliczności jasno wynika, iż skarżąca nie miała świadomości, iż uchybia terminowi do uisczenia stosownej opłaty. Z racji wieku i stanu zdrowia skarżąca nie zrozumiała treści wezwania. Sądziła zatem, że dokonuje wpłaty w terminie i we właściwej wysokości. (...) Skarżąca nie wie, dlaczego w/w kwota wpłynęła na konto sądu dopiero w dniu 14.10.2014 r., tj. po upływie wymaganego terminu".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie może odnieść zamierzonego skutku, chociaż nie wszystkie twierdzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie są zasadne.

Przede wszystkim, jak wynika z akt sprawy, kwota 100 złotych została uiszczona przez skarżącą w terminie. Świadczy o tym nie tylko dołączona do zażalenia kopia potwierdzenia polecenia przelewu (k. 75), ale również potwierdzenie z rejestru opłat sądowych WSA w Warszawie, gdzie jako "datę obciążenia/wpłaty" podano "14.10.01", a więc 1 października 2014 r. (k. 37). W związku z tym, Sąd I instancji w sposób nieuprawniony uznał, że skarżąca nie dokonała wpłaty 100 złotych w oznaczonym terminie.

Jednocześnie, obowiązek uiszczenia wpisu od skargi zostanie spełniony jeżeli wymagana kwota zostanie wpłacona przed upływem oznaczonego terminu. W niniejszej sprawie skarżąca w przewidzianym do tego terminie uiściła tylko połowę wymaganej kwoty, co oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie odrzucił skargę, a następnie rozpoznawał wniosek o przywrócenie terminu.

W tym miejscu należy podkreślić, że wezwanie wystosowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie pozostawiało wątpliwości, że w sprawie należy uiścić kwotę 200 złotych. W takim wypadku nie można zaakceptować wyjaśnienia, że uiszczenie 100 złotych mogło zostać uznane za wystarczające. Skarżące powinny między sobą uzgodnić sposób uiszczenia wpisu od skargi, ale bez względu na te ustalenia, należało uiścić wpis w wysokości 200 złotych. Ani w wezwaniu, ani w pouczeniu nie została podana kwota 100 złotych, jako wystarczająca. W związku z tym, sposób zrozumienia sformułowania "uiszczenie solidarnie wpisu sądowego" nie mógł prowadzić do wniosku, że tytułem wpisu można uiścić tylko 100 złotych. Należy powtórzyć, że sąd administracyjny nie rozstrzyga, jakie powinno być rozłożenie ciężaru związanego z obowiązkiem uiszczenia wpisu pomiędzy skarżących.

W związku z powyższym, informacje zawarte w wezwaniu i w pouczeniu nie mogły mieć negatywnego wpływu na działanie skarżącej. Dopiero jeżeli skierowane do strony wezwanie i pouczenie są nieczytelnie sformułowane, strona nie będzie ponosić negatywnych skutków wynikających z ich nieprawidłowego wykonania. Natomiast omyłkowe zrozumienie prawidłowo sformułowanego wezwania nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminu, o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. i nie prowadzi do przywrócenia terminu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.