Uzasadnienie
UZASANIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 38/13 z dnia 27 stycznia 2013 r. odmówił przyznania Z.W. prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że:
Strona w skardze na bezczynność Wójta Gminy Niemce w przedmiocie niezawiadomienia – na podstawie art. 131 K.p.a. - o wniesieniu zażalenia na postanowienie Wójta Gminy Niemce z dnia [...] listopada 2012r. w sprawie wydania uwierzytelnionej kopii umowy wniósł o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może być uwzględniony z powodu oczywistej bezzasadności skargi. Sąd I instancji wskazał, ze w świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi – zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa (materialnego i formalnego) niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.
Taka sytuacja zachodzi zaszła w rozpatrywanej sprawie, gdyż skarga dotyczy czynności określonej w art. 131 K.p.a., która nie wchodzi w zakres kognicji sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 P.p.s.a. Skarga w niniejszej sprawie jest zatem oczywiście bezzasadna, dlatego nawet pomoc profesjonalnego pełnomocnika nie miałaby wpływu na jej rozstrzygnięcie. W związku z tym Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy ze względu na bezcelowość tej czynności.
W dniu 8 marca 2013 r. zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. W. podnosząc, że kwestia zasadności skargi powinna być rozpatrzona w postępowaniu przed Sądem I instancji, a nie w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, a po to by móc bronić swoich praw potrzebuje profesjonalnej pomocy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku P. p. s. a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Zastosowanie powołanego wyżej przepisu jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, bądź zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. Sytuacja taka występuje, jeżeli bez głębszej analizy, niejako "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że skarga podlega odrzuceniu bądź, że nie może zostać uwzględniona (por. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2004 s. 320 - 321, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 1970 roku, sygn. akt II CZ 115/70, publ. OSN 1971/6/104). Podnieść również należy, że szeroka wykładnia przesłanki oczywistej bezzasadności nie może doprowadzić do naruszenia wyrażonego w art. 47 Konstytucji RP prawa strony do sądu.
Ocena wniosku skarżącego dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie jest zasadna, bowiem znajduje oparcie w treści art. 247 P.p.s.a. i nie narusza konstytucyjnego prawa strony do sądu. Z. W. złożył skargę na czynność organu określona w art. 131 K.p.a. dotyczącą zawiadomienia stron o wniesieniu odwołania. Czynność ta nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem zaskarżalnym wydanym na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowość jej wykonania może być dopiero przedmiotem oceny w toku kontroli decyzji administracyjnej, od której wniesiono skargę. Tak więc czynność określona w art. 131 K.p.a. nie wchodzi w zakres kognicji sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 P.p.s.a., a zatem trafne jest stanowisko Sądu I instancji o bezzasadności skargi Z.W., a co za tym oddaleniu wniosku skarżącego o udzielenie pomocy prawnej
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.