Postanowienie NSA z 1 kwietnia 2016 r., I OZ 276/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Po 1116/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 24 września 2015 r., nr [..] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r., odmówił J.G. wstrzymania wykonania zaskarżonej do Sądu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 24 września 2015 r., nr [..] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik strony skarżącej pismem z dnia 30 października 2015 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 24 września 2015 r. nr [..] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [..] z dnia 19 czerwca 2015 r. nr [..].

Uzasadniając ten wniosek strona skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji nastąpi poprzez skierowanie jej na badania lekarskie. W tej sytuacji prowadzenie postępowania sądowego stanie się bezprzedmiotowe, co rażąco naruszy konstytucyjne prawo strony do sądu.

Sąd I instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony z punktu widzenia wskazanych przesłanek ustawowych z art. 61 § 3 P.p.s.a.

Strona skarżąca nie wskazała, dlaczego konieczność wykonania spornej decyzji oznaczałaby dla niej znaczną szkodę majątkową, czy tym bardziej niemajątkową. Nie wskazała też, na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki wykonania przedmiotowej decyzji.

Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że decyzja o skierowaniu strony na badanie lekarskie wydawana jest w celu sprawdzenia, czy w odniesieniu do osoby na badanie takie kierowanej występują jakiekolwiek przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Jej celem jest zatem tylko kontrola stanu zdrowia kierowcy pod kątem ewentualnych przeciwwskazań do dalszego prowadzenia pojazdów. Dopiero stwierdzenie schorzenia przesądzającego o takich przeciwwskazaniach skutkuje cofnięciem przez właściwy organ uprawnień do kierowania pojazdami, co jednak następuje odrębnym rozstrzygnięciem.

W ocenie Sądu I instancji, nie można zatem uznać, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie mogłaby spowodować niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.G., zaskarżając je w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.

1. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez wydanie przez WSA w Poznaniu postanowienia na podstawie tego przepisu, podczas gdy wniosek skarżącego był skierowany do SKO w Lesznie na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., a wniosek skarżącego nie został przez organ rozpoznany;
2. art. 61 § 3 P.p.s.a., podczas gdy skarżący nie składał wniosku opartego o tą podstawę, a Sąd nie wezwał skarżącego do sprecyzowania swojego wniosku, a tym samym uniemożliwił skarżącemu wykazania i uzasadnienia podstaw z art. 61 § 3 P.p.s.a.;
3. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, że wykonanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie kierowców nie może powodować trudnych do odwrócenia skutków.

W konkluzji zażalenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Z kolei art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Powyższe przepisy wskazują, że bezpośrednim adresatem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest, w zależności od wskazanej podstawy prawnej (art. 61 § 2 albo art. 61 § 3 P.p.s.a.), odpowiednio organ administracji albo sąd administracyjny. W sytuacji, gdy w podstawie prawnej wniosku powołano art. 61 § 2 P.p.s.a. i organ nie odniósł się do wniosku, wniosek będzie mógł zostać rozpoznany przez sąd administracyjny po wezwaniu strony do uzupełnienia wniosku o wskazanie odpowiedniej podstawy prawnej z art. 61 § 3 P.p.s.a. W sytuacji, gdy w podstawie prawnej wniosku powołano art. 61 § 3 P.p.s.a. adresatem wniosku będzie sąd administracyjny (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 329).

Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 30 października 2015 r. skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 24 września 2015 r. powołując się na art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, organ nie odniósł się do wniosku i przekazał go do sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy. Należy wskazać, że sąd mógłby go rozpoznać dopiero po uprzednim wezwaniu skarżącego do wskazania jednoznacznie podstawy prawnej wniosku z art. 61 § 3 P.p.s.a. Rozpoznanie wniosku przez Sąd I instancji, bez wyjaśnienia powyższej kwestii, a co za tym idzie okoliczności, kto jest adresatem wniosku, było przedwczesne (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 280/15; z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 713/14). Sąd I instancji dowolnie zatem przyjął, że podstawą prawną wniosku jest art. 61 § 3 P.p.s.a. i w ten sposób dopuścił się jego naruszenia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.