Postanowienie NSA z 24 kwietnia 2013 r., I OZ 277/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 78/12 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi E.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił E.S. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu Sąd stwierdził między innymi, że skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja materialna uległa zmianie od czasu złożenia przez niego poprzednich wniosków, które Sąd oddalił, zaś zażalenia na postanowienia wydane w tym przedmiocie oddalone zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniami z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 377/12 i z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 846/12. Sąd podkreślił też, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a z innych spraw wynika, iż posiada on źródła utrzymania, o których nie wspomniał w sprawie niniejszej.

W zażaleniu na to postanowienie E.S. zarzucił Sądowi między innymi brak bezstronności i bezpodstawność stwierdzeń co do braku wykazania niemożności poniesienia kosztów postępowania. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przyznania mu prawa pomocy w żądanym zakresie. W uzasadnieniu żalący się podkreślił, iż Sąd błędnie ocenił jego sytuację majątkową, gdyż w istocie pozbawiony jest on praktycznie dochodów, a ponadto toczą się przeciw niemu postępowania komornicze.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Jak zauważył to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku E.S. występował już dwukrotnie z wnioskami o przyznanie prawa pomocy. W dniu 12 kwietnia 2012 r. oraz w dniu 18 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniami o sygn. akt II SA/Bk 78/12 oddalił wnioski o przyznanie prawa pomocy w sprawie, zaś zażalenia na te postanowienia oddalone zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniami z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 377/12 i z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 846/12. Tak więc postanowienia Sądu I instancji stały się prawomocne i ich ewentualna zmiana mogłaby nastąpić jedynie po spełnieniu przesłanek wynikających z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), który stanowi, że postanowienia niekończące postępowania mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana okoliczności, bowiem – jak zasadnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny – sytuacja majątkowa skarżącego nie uległa zmianie od czasu rozpoznania poprzednich wniosków o przyznanie prawa pomocy. Wydanemu zatem przez Sąd I instancji postanowieniu nie można zarzucić naruszenia przepisów prawa.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.