Postanowienie NSA z 27 kwietnia 2010 r., I OZ 284/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Op 422/06 odrzucające zażalenie J. K. z dnia 19 listopada 2009 r.

Sprawa

w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia (...) marca 2006 r. nr (...) w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Op 422/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił zażalenie J. K. z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia (...) marca 2006 r. nr (...) w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wyrokiem z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Op 422/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia (...) marca 2006 r., nr (...), o przekazaniu według właściwości pisma J. K. w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami. W związku z wnioskiem skarżącego o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie mu odpisu wyroku z uzasadnieniem, na zarządzenie sędziego skarżącemu doręczono, w dniu 9 czerwca 2007 r., odpis wyroku z uzasadnieniem. Wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 20 czerwca 2007 r., pozostawiono bez rozpoznania. Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego, zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, w dniu 6 sierpnia 2007 r., wydał także sędzia. Zażalenie skarżącego na to zarządzenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt I OZ 827/07. W dniu 18 listopada 2008 r. skarżący przesłał do tut. Sądu pismo, w którym powołał m.in. sygn. akt II SA/Op 422/Op, ale nie sprecyzował żądania. Wezwany do oznaczenia rodzaju pisma oraz sprecyzowania żądania, nadesłał pismo z dnia 20 grudnia 2008 r., ale nie wykonał obowiązku nałożonego wezwaniem – nie oznaczył rodzaju pisma. Zarządzeniem z dnia 9 lutego 2009 r., pismo skarżącego z dnia 18 listopada 2008 r. zostało pozostawione bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt I OZ 606/09, Naczelny Sad Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie tut. Sądu z dnia 9 lutego 2009 r. Niezależnie od tych czynności procesowych, były podejmowane czynności związane z obowiązkiem uiszczenia przez skarżącego opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, której to opłaty skarżący nie uiścił w chwili złożenia wniosku. Zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2008 r., odmówiono umorzenia należności sądowej dłużnika J. K. w kwocie 100 zł z tytułu opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I OZ 655/08, oddalił zażalenie J. K. na zarządzenie z dnia 5 czerwca 2008 r. Zarządzeniem z dnia 6 stycznia 2009 r., zarządzono ściągnięcie od J. K. kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Zażalenie na to zarządzenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 201/09.

W dniu 9 września 2009 r. został przekazany do Komornika Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w Lubinie wniosek o wszczęcie egzekucji należności sądowej w kwocie 100 zł z tytułu nieziszczonej przez J. K. opłaty kancelaryjnej. Komornik w dniu 28 października 2009 r., wystosował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Wydział w Lubinie, wezwanie do dokonywania potrąceń z renty lub emerytury dłużnika. Wezwanie to Komornik przesłał do wiadomości tut. Sądu oraz J. K.. W dniu 23 listopada 2009 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo J. K., kierowane do tut. Sądu, "i WSA we Wrocławiu (lub NSA w Warszawie)", które określił jako zażalenie. W piśmie zażądał "stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawach dot. kosztów sądowych" oraz stwierdził, że zaskarża raz jeszcze błędne postanowienie sądu w przedmiocie opłaty sądowej w wysokości 100 zł. Niezależnie od tego, domagał się "wydania wyroku, wyznaczenia jawnego posiedzenia, skierowania sprawy do prokuratury, uchylenia zaskarżonych wezwań co do opłaty komorniczej Sądu w Opolu". Zarządzeniem z dnia 24 listopada 2009 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia przez oznaczenie orzeczenia lub zarządzenia, które zaskarżył zażaleniem z dnia 19 listopada 2009 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 15 grudnia 2009 r. W dniu 22 grudnia 2009 r. J. K. wysłał do tut. Sądu pismo, w którym stwierdził, ze odnosi się do wezwania do usunięcia braków zażalenia z dnia 19 listopada 2009 r., które otrzymał w dniu 15 grudnia 2009 r. W piśmie stwierdził nadto, że jest to pismo przeciwko Staroście Lubińskiemu o niewydanie prawa jazdy. Dodał, iż nie ma podstaw prawnych by ponosił koszty związane z oszustwami byłego starosty. Wniósł o "uchylenie błędnych postanowień Sądu w Opolu, które zapadły w tej sprawie".

Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji podniósł, iż zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Niewskazanie zaskarżonego postanowienia uniemożliwia nadanie biegu zażaleniu. Brak ten może być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 P.p.s.a. Skarżący nie tylko nie wskazał zaskarżonego postanowienia w zażaleniu, ale nie sprecyzował zaskarżonego orzeczenia także w piśmie przesłanym do tut. Sądu, po doręczeniu mu wezwania do uzupełnienia braków zażalenia, poprzez wskazanie zaskarżonego postanowienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. K. podnosząc, iż nie zgadza się z jego treścią.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zażalenie jest środkiem odwoławczym, które powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia - art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej "P.p.s.a." Oznacza to, iż strona wnosząc zażalenie winna określić uchybienia, które jej zdaniem uzasadniają zmianę bądź uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz podać - co wnika z treści powołanego przepisu - czy wnosi właśnie o zmianę czy też uchylenie postanowienia.

Wobec tego, że J. K. wniósł do Sądu pierwszej instancji w dniu 19 listopada 2009 r. pismo, które określił jako "zażalenie", Sąd ten w dniu 24 listopada 2009 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego pisma poprzez oznaczenie orzeczenia lub zarządzenia, które zostało zaskarżone w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 grudnia 2009 r.

Powyższe braki zażalenia nie zostały uzupełnione, bowiem w piśmie datowanym 22 grudnia 2009 r. skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu pierwszej instancji. W konsekwencji odrzucenie zażalenia z dnia 19 listopada 2009 r. należy uznać za prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie mógł rozpoznać zażalenia skarżącego skoro nie wskazał on o jakie postanowienie chodzi. J. K. w ogóle nie odniósł się do zarządzenia z dnia 24 listopada 2009 r. o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych pisma, tak na etapie postępowania przez Sądem I instancji jak i we wniesionym zażaleniu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.