Postanowienie NSA z 23 marca 2018 r., I OZ 284/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1985/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu należności za pobyt w domu pomocy społecznej p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Maria Wiśniewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1985/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu należności za pobyt w domu pomocy społecznej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zawarty w skardze wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny, bowiem skarżący nie wskazał na konkretne niebezpieczeństwo, ani na trudne do odwrócenia skutki, jakie miałoby nieść ze sobą wykonanie tej decyzji. Również wywody skargi nie wskazują w żaden sposób, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Mając zatem na uwadze, że skarżący nie wskazał, jakiego rodzaju szkoda mu grozi w razie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., zwanej dalej "ppsa"), odmówił wstrzymania jej wykonania.

Skarżący S. M. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ppsa przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił, że swoją argumentacją uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek z powyższego przepisu oraz że nie zachodzi w związku z tym potrzeba przedkładania dowodów na okoliczność, że zapłata żądanej kwoty spowodowałaby po jego stronie wysokie koszty i w konsekwencji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia w jego majątku znacznej szkody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Po przekazaniu przez organ sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ppsa).

Przesłanką do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie przez skarżącego przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Istotne jest, aby Sąd pierwszej instancji miał właściwą wiedzę o występujących okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem decyzji oraz miał możliwość ich oceny. Dlatego też przedstawienie odpowiednich informacji w tym zakresie obciąża skarżącego (por. postanowienia NSA z dnia: 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09; 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc powyższe pod uwagę, prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na możliwość zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w swoim wniosku, jak również samej skardze, nie przedstawił w tym zakresie żadnych informacji, potwierdzających zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Również powołana w zażaleniu okoliczność dotycząca leczenia się przez skarżącego psychiatrycznie oraz neurologicznie, a także kwestia odnosząca się do jego problemów finansowych sama w sobie nie uprawdopodobnia oraz nie wyjaśnia, w jaki sposób zapłata żądanej kwoty wpłynie na jego sytuację, w szczególności, w jaki sposób spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody. Bezzasadny jest zatem w tym kontekście zarzut skarżącego o braku potrzeby przedkładania dowodów na okoliczność, że zapłata żądanej kwoty spowodowałaby po jego stronie wysokie koszty, co może prowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia w jego majątku znacznej szkody. Wręcz przeciwnie, skarżący powinien był tylko uprawdopodobnić, czego nie uczynił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Wykazanie ich jest niezbędne, aby Sąd mógł zastosować ochronę tymczasową w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a zatem prawidłowo Sąd pierwszej instancji odmówił mu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.