Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2007r., sygn. akt II SA/Lu 646/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego.
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał S. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, którym został adwokat J. G., wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w L..
Pismem złożonym w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 12 grudnia 2007 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik oświadczył, że nie znalazł merytorycznych podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku.
Od wskazanego wyżej wyroku, skarżący wniósł sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2008r., sygn. akt II SA/Lu 646/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego jako niedopuszczalną, z uwagi na niezachowanie wymogu jej sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego.
Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 646/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił to zażalenie, wskazując, że nie zostało sporządzone przez adwokata, ani radcę prawnego.
Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym wyraził swoje niezadowolenie z faktu, że sąd wojewódzki nie przesłał jego skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a odrzucił ją jako niedopuszczalną z powodu niesporządzenia jej przez adwokata.
Skarżący podniósł także, iż wyznaczony mu z urzędu pełnomocnik odmówił sporządzenia takiej skargi, w związku z czym z uwagi na upływ czasu do jej złożenia oraz brak pieniędzy na opłacenie prawnika, sam dokonał tej czynności.
S. W. poruszył też merytoryczne kwestie związane z odmową przyznania mu zasiłku celowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Powołany przepis opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni zażaleniu odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
W niniejszej sprawie, składając zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, skarżący pomimo przyznania mu adwokata z urzędu, działał sam, w swoim imieniu, a nie za pośrednictwem pełnomocnika, o którego ustanowienie wnosił. Wskazać należy, że ustanowiony z urzędu pełnomocnik, adwokat J. G. sporządził w piśmie z dnia 12 grudnia 2007r. opinię, że nie znajduje podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 8 listopada 2007r.
Natomiast zgodnie z treścią przepisów art. 175 § 1 oraz art. 194 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sporządzenie zarówno skargi kasacyjnej, jak i zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, obarczone jest przymusem adwokackim, a zatem wniesienie tych środków osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalne.
W związku z powyższym uznać należy, że rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2008r. odrzucające zażalenie S. W. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 7 stycznia 2008 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej jako złożonej bez zachowania wymogu adwokackiego, nie narusza obowiązującego prawa.
Odnosząc się do uwag skarżącego dotyczących przyznawania pełnomocnika z urzędu podkreślić należy, że kognicja sądu sprowadza się do przyznania stronie prawa pomocy, po pozytywnym rozpatrzeniu jej wniosku złożonego na urzędowym formularzu PPF. Natomiast konkretny pełnomocnik wyznaczany jest na wniosek sądu przez Okręgową Radę Adwokacką, Radę Okręgową Izby Radców Prawnych, Krajową Radę Rzeczników Patentowych lub Krajową Radę Doradców Podatkowych, o czym stanowi art. 253 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jeżeli pomimo ustanowienia pełnomocnika z urzędu stronie nie odpowiada sposób, w jaki jest reprezentowana, to powinna swoje zastrzeżenie zgłosić odpowiednio uprawnionym organom korporacji zawodowych, a nie sądowi, gdyż nie może on wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci innego pełnomocnika, bowiem przyznane jej prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane (por. postanowienie NSA z 22 kwietnia 2005r., II OZ 262/05, niepubl.).
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie także zaznaczyć, że przedmiotem jego oceny była wyłącznie prawidłowość wydania postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z dnia 29 stycznia 2008r., zatem pozostałe kwestie podnoszone przez skarżącego w przedmiotowym zażaleniu nie były przez Sąd rozpatrywane.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.