Postanowienie NSA z 8 kwietnia 2015 r., I OZ 289/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 1055/14 odmawiające A. W. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego

Sprawa

w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2014 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 1055/14 odrzucił skargę A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2014 r., nr [...], z uwagi na nieuiszczenie w zakreślonym terminie wpisu od skargi.

Wnioskiem z dnia 26 stycznia 2015 r. skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący wskazał, że przesyłka pocztowa zawierająca odpis zarządzenia wzywającego go do uiszczenia wpisu sądowego została odebrana przez jego konkubinę, która zapomniała mu ją oddać. Ponadto oświadczył, że w dacie doręczenia w/w przesyłki przebywał za granicą. Zakwestionował także skuteczność doręczenia przesyłki. Zdaniem strony skarżącej przesyłka powinna być awizowana. Wraz z wniesieniem wniosku skarżący uiścił kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 1055/14, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), odmówił przywrócenia terminu stwierdzając, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Sąd wskazał, że wnosząc skargę do sądu skarżący winien się liczyć z tym, że jego działanie spowoduje z kolei podjęcie czynności przez sąd. Przewidywanie takiej sekwencji zdarzeń nie wymaga – w ocenie Sądu – szczególnej znajomości prawa, gdyż wynika z charakteryzującego przeciętnego obywatela doświadczenia życiowego, nie odbiega też, co do zasady od trybu procedowania innych organów. Fakt, że skarżący bezpośrednio po złożeniu skargi opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie podejmując żadnych środków zabezpieczających go przed negatywnymi skutkami nieobecności (np. powiadomieniem sądu o zamiarze, czy też konieczności wyjazdu, ustanowieniem pełnomocnika), świadczy w ocenie Sądu o niedochowaniu przez skarżącego należytej staranności w dbałości o swoje interesy.

Natomiast co do zarzutu nieprawidłowego doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego Sąd I instancji wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 9 akt sądowych) wynika, że przesyłka pocztowa zawierająca odpis zarządzenia z dnia 10 grudnia 2014 r., z uwagi na nieobecność adresata, została pozostawiona w UP Aleksandrów Łódzki 1, w dniu 17 grudnia 2014 r. O powyższym fakcie pozostawiono zawiadomienie w skrzynce oddawczej adresata. Zarzut braku awizacji przesyłki jest zatem bezzasadny. Następnie w dniu 17 grudnia 2014 r. przesyłka została podjęta przez M. S. (winno być S.) – zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego, jego konkubinę. Kwestionując skuteczność powyższego doręczenia skarżący nie wykazał, że M. S. nie dysponowała pełnomocnictwem do odbioru korespondencji. Sąd zaznaczył przy tym, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego została zaadresowana na adres do korespondencji, wskazany przez stronę w skardze.

Na powyższe postanowienie A. W. wniósł zażalenie. Zaskarżając postanowienie w całości skarżący wniósł o jego zmianę i przywrócenie terminu "do wniesienia odwołania" (winno być "do uiszczenia wpisu od skargi"). Podniósł, że nie mogą go obciążać negatywne skutki odmiennych praktyk urzędów pocztowych dotyczące doręczania przesyłek osobom innym, niż adresat. Zaznaczył, że we właściwym ze względu na miejsce zameldowania urzędzie pocztowym uzyskał informację, iż dla osoby zamieszkującej pod tym samym adresem nie jest potrzebne pełnomocnictwo do odbioru przesyłki, nawet jeśli nosi ona inne nazwisko. Podkreślił, że skoro nie otrzymał przesyłki od M. S., to nie ma jego winy w uchybieniu terminu. Podał, że osoba, która odebrała przesyłkę – M.S. – nie przekazała mu przedmiotowego wezwania z sądu, na dowód czego do zażalenia załączył jej oświadczenie w tej kwestii. Wskazał ponadto, iż jego wyjazd za granicę był kilkudniowy i nie przekraczał okresu 14 – dniowej awizacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest w sytuacji, gdy uchybienie to nie było przez stronę zawinione. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy niedochowanie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na stronie, która występuje z wnioskiem o przywrócenie terminu spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, o czym stanowi art. 87 § 2 tej ustawy. Zaznaczyć należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. Strona winna przy tym wykazać, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek pozwalających przyjąć brak jego winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, zasadna jest także argumentacja w tym względzie.

W niniejszej sprawie skarżący jako powód uchybienia terminu w wykonaniu wezwania sądu, tj. uiszczenia wpisu sądowego od skargi wskazał we wniosku, że konkubina, która odebrała podczas jego nieobecności w Polsce pismo z Sądu, przez zapomnienie nie poinformowała go o wezwaniu. Ponadto zakwestionował doręczenie przesyłki tej osobie, mimo, że nie jest ona żoną skarżącego.

Tak określone przyczyny uchybienia terminu nie mogły odnieść zamierzonego skutku w postaci przywrócenia terminu.

Zauważyć trzeba, że w skardze podany został adres do korespondencji, na który przesłane zostało pismo wzywające do uiszczenia wpisu od skargi. Po podjętej próbie doręczenia przeznaczonej dla skarżącego korespondencji na wskazany przez niego adres, dokonano awizowania przesyłki, a następnie pismo to wydano zameldowanej pod tym samym adresem M. S. (okoliczność przyznana w zażaleniu). Treść oświadczenia M. S. z dnia 7 marca 2015 r., w którym przyznała, że przez własne zaniedbanie nie przekazała adresatowi w terminie przesyłki sądowej, nie może zmienić oceny, że skarżący nie uprawdopodobnił, że bez własnej winy nie uiścił w terminie wpisu sądowego. Przeciwnie, taki stan sprawy, jaki przedstawił skarżący, potwierdza, że wyjeżdżając z Polski po wniesieniu skargi nie zabezpieczył należycie swoich interesów procesowych i dlatego przeznaczona dla skarżącego korespondencja, która przesłana została na wskazany przez niego adres do korespondencji nie została mu przekazana w terminie.

Z powyższych względów zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 1055/14, nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.