Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 568/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pozostawił wniosek bez rozpoznania wniosek R. B. z dnia [...] grudnia 2009 r. o przyznanie prawa pomocy złożony w sprawie jego skargi na decyzję Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie i badania psychologiczne.
Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych sprawy.
Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2010 r. R. B. został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i odesłania go do sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 11 stycznia 2010 r. Mimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie przedłożył wypełnionego formularza. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 18 lutego 2010 r., referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Sprzeciw na zarządzenie referendarza sądowego złożył skarżący wskazując, że nie wiedział jak go wypełnić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie mając na względzie art. 252 § 2 P.p.s.a. wskazał, że w niniejszej sprawie bezsporne jest nieuzupełnienie przez wnioskodawcę braku wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci jego złożenia na urzędowym formularzu. Natomiast podnoszona przez skarżącego w sprzeciwie okoliczność, że nie wiedział jak wypełnić formularz, nie może uchylić skutku niedotrzymania zakreślonego terminu. Na marginesie Sąd dodał, że każda strona postępowania winna wykazać się należytą starannością w prowadzeniu swoich spraw. Jeżeli zatem skarżący nie wiedział, jak wypełnić wniosek, powinien udać się do sądu lub zatelefonować, by uzyskać stosowne informacje.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. B. podnosząc, że "nie zgadza się z decyzją Sądu, gdyż w sprawie toczącej się przeciwko mojej osobie nie zapadła ostateczna decyzja Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "P.p.s.a." stanowi bowiem, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Powyższa regulacja wskazuje na tylko jedną formę składania wniosku o przyznanie prawa pomocy, określoną w art. 252 § 2, pod rygorem przewidzianym w art. 257 P.p.s.a. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 P.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku co wynika wprost z art. 257 P.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2010 r., doręczonym w dniu 11 stycznia 2010 r., wnioskodawca został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie ulega wątpliwości, że skarżący, mimo skierowanego do niego wezwania, nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłał wymaganego, urzędowego formularza PPF. Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został powołany wyżej art. 257 P.p.s.a.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia trafnie wskazał na treść i konsekwencje wynikające z dyspozycji art. 257 P.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada obowiązującemu prawu i orzekł jak na wstępie z mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.