Uzasadnienie
R. R. w piśmie z dnia 17 listopada 2014 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie grzywny Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie, podnosząc, że organ uchybił treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), poprzez przekazanie jego skargi na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi 18 dni po upływie ustawowego terminu.
W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie. Przyznał, że przekroczył termin do przekazania skargi, lecz nie wynikało to z zaniedbania, ale z potrzeby ponownej, wnikliwej oceny sprawy w ramach autokontroli. Konieczne było przeprowadzenie dodatkowej konsultacji z zespołem orzekającym w sprawach medycznych, wobec specyficznej materii rozpoznanego u strony schorzenia. Podniósł, że nie był w sprawie bezczynny. Ponadto, sezon urlopowy i nagłe odejście z pracy radcy prawnego, przedłużyły czas przekazania sprawy do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II SO/Wa 63/14, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. odmówił wymierzenia grzywny.
Sąd wskazał, że organ w istocie uchybił 30-dniowemu terminowi zakreślonemu w art. 54 § 2 p.p.s.a. do przekazania sądowi skargi o 17 dni. Jednak, w ocenie Sądu, należy wziąć pod uwagę, że wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny został złożony do Sądu już po przekazaniu przez organ wniesionej skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi oraz po stwierdzeniu przez Sąd, że złożone dokumenty są wystarczające do rozpoznania sprawy. Nadto, organ nie pozostawał w sprawie bezczynny, ale biorąc pod uwagę interes strony, ponownie badał sprawę pod kątem oceny zdrowia skarżącego i możliwości uwzględnienia złożonej skargi w ramach autokontroli.
W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że obowiązek określony w art. 54 § 2 p.p.s.a., choć po terminie, został przez organ wykonany jeszcze przed złożeniem wniosku, a przekroczenie ustawowego terminu wynikało z podjętych przez organ czynności w trybie autokontroli. W okolicznościach niniejszej sprawy nałożenie grzywny było zdaniem Sądu zbędne.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł R. R. Wskazał, że po wnikliwym przeczytaniu treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji oraz pisma Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia 9 grudnia 2014 r., nie posiada żadnych roszczeń wobec Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Podał, że wyjaśnienie, które zostało spisane w piśmie Nr 9483 z dnia 9 grudnia 2014 r. w wyczerpujący sposób przedstawia powody, dlaczego organ Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie spóźnił się z przesłaniem akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący stwierdził, że zgadza się z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Natomiast w myśl art. 193 wskazanej ustawy, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wobec treści złożonego przez skarżącego zażalenia należy odwołać się do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, to jest do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się z innych przyczyn, niż podane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. bezprzedmiotowe, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Chociaż bowiem skarżący pismem z dnia 15 stycznia 2015 r. złożył zażalenie, to z treści tego pisma w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że R. R. nie kwestionuje postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II SO/Wa 63/14 odmawiającego wymierzenia grzywny.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że postępowanie wszczęte zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II SO/Wa 63/14, stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku art. 197 i art. 193 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.