Postanowienie NSA z 14 lutego 2017 r., I OZ 294/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń J. B. i K. B. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1185/13 pozostawiające bez rozpoznania wniosek J. B. o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od orzekania

Sprawa

w sprawie ze skargi U. T., M. T., A. K. i L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: oddalić zażalenia.

Skład

Sędzia NSA Iwona Bogucka przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 12 października 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1185/13 pozostawił bez rozpoznania wniosek J. B. o wyłączenie wszystkich sędziów tegoż Sądu od orzekania w sprawie ze skargi U. T., M. T., A. K. i L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.

Sąd wskazał, że strona była wzywana do uzupełnienia wniosku o wyłączenie sędziego poprzez wskazanie sędziów, których dotyczy wniosek, powołanie przyczyn uzasadniających wyłączenie oraz powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie przyczyn wyłączenie w odniesieniu do każdego sędziego. J. B. wskazał z imienia i nazwiska 144 sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, o których wyłączenie wnosi, jednak nie uzupełnił braków formalnych wniosku w zakresie podania konkretnych i obiektywnych okoliczności wyłączenia w stosunku do każdego sędziego.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej "p.p.s.a."), uzasadniające wyłączenie wskazanych sędziów z mocy ustawy. Również sam wnioskodawca nie wykazał, aby pomiędzy nim a sędziami, o wyłączenie których wnosi, istniał, jakiś szczególny stosunek osobisty mogący poddawać w wątpliwość ich bezstronność przy orzekaniu.

Na powyższe postanowienie jednobrzmiące zażalenia wnieśli J. B. i K. B. wskazując, że przedmiotowe zarządzenia zostało wydane przez sędziego objętego wnioskiem o wyłączenie, zatem wydane zarządzenie narusza przepisy prawa. Podniesiono ponadto, że – jeżeli nie podzielono poglądów wniosku o wyłączenie – Sąd winien oddalić wniosek, a nie pozostawiać go bez rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 18 § 1 p.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

2. swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;
3. osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
4. w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;
5. w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;
6. w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowo-administracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;
7. w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

Niezależnie jednak od przyczyn wymienionych powyżej, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie, o czym stanowi art. 19 p.p.s.a.

Zaznaczyć przy tym należy, że podstawę wyłączenia sędziego wnioskodawca jest obowiązany wskazać w złożonym wniosku, przy czym podstawą taką nie mogą być jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne odczucia strony skarżącej.

Jeżeli wniosek nie zawiera w/w elementów, sąd wzywa stronę do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem jego pozostawienia bez rozpoznania. Natomiast w świetle art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.

W przedmiotowej sprawie wniosek J. B. nie odpowiadał wskazanym powyżej wymogom, wobec czego wezwano go do uzupełnienia jego braków w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia jego pisma bez rozpoznania. W zakreślonym terminie strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku, przesyłając jedynie pismo z dnia 2 czerwca 2014 r., w którym co prawda wskazano imiona i nazwiska sędziów, jednakże nie uzupełniono wniosku w pozostałym zakresie. Wnioskodawca nie podał bowiem konkretnych i obiektywnych okoliczności wyłączenia w stosunku do każdego sędziego, do czego wzywał go Sąd, a tym samym okoliczności tych nie uprawdopodobnił.

W odniesieniu do zarzutu, że zaskarżone zarządzenie wydał sędzia objęty wnioskiem o wyłączenie wskazać należy, że wydanie zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania jest czynnością techniczną, a nie merytorycznym rozpoznaniem sprawy, zatem czynności tej może dokonać również sędzia objęty wnioskiem o wyłączenie. Wskazać też należy, że prawidłowa jest forma rozstrzygnięcia – wynika to m.in. bezpośrednio z zarządzenia, którym wezwano skarżącego do uzupełnienia braków wniosku. Wskazano w nim, że w sytuacji nieuzupełnienia żądanych braków w terminie, Sąd pozostawi przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.

Wobec powyższego uznać należy, że zasadnie Sąd I instancji pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania, zaś wydane w tym zakresie zarządzenie uznać należy za zgodne z prawem.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i art. 198 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.