Postanowienie NSA z 26 lipca 2022 r., I OZ 295/22

Wydany

26 lipca 2022 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 178/22 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 178/22, odmówił A. B. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w/w decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2021 r. nr [...], którą na skutek wznowienia postępowania, uchylono ostateczną decyzję z [...] października 2017 r. nr [...], przyznającą A. B. świadczenie w formie zasiłku celowego w wysokości 30 zł na zakup środków czystości i odmówiono przyznania skarżącej pomocy w formie zasiłku celowego w wysokości 30 zł na zakup środków czystości w październiku 2017 r.

W dniu 3 stycznia 2022 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania (braki formalne wniosku uzupełniono w dniu 19 marca 2022 r.).

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie w/w decyzji godzi w interes jej rodziny, gdyż organ pomocy społecznej w dniach 2 i 14 grudnia 2021 r. wszczął postępowania w sprawie zwrotu pobranych świadczeń, mimo że toczą się jeszcze postępowania sądowe kwestionujące decyzje wydane przez Kolegium, takie jak decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie. Rzeczywistym celem wznowionych postępowań jest wydanie decyzji o zwrocie świadczeń i nadanie im rygoru natychmiastowej wykonalności po to, by nakazać skarżącej zwrot świadczeń pobranych w latach 2016 i 2017 i już spożytkowanych przez skarżącą. Natomiast obecnie rodzina pobiera świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego i stałego i to z tych świadczeń organ będzie żądał zwrotu świadczeń naliczonych w wyniku utrzymanych przez Kolegium decyzji. Skarżąca zauważyła, że uchylenie decyzji przyznających jej świadczenie z pomocy społecznej godzi w byt jej rodziny: niepełnosprawnej wnioskodawczyni i niepełnosprawnego małoletniego dziecka. Zdaniem skarżącej, w tej sytuacji istnieje prawdopodobieństwo zmiany, bądź uchylenia decyzji wydanych przez Kolegium w wyniku postępowania sądowego, a ich wykonanie przed upływem końca postępowania sądowego naraża rodzinę na uszczerbek, gdyż świadczenia te będą egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej, a rodzina już teraz jest niewydolna finansowo.

W powołanym na wstępie postanowieniu z dnia 22 marca 2022 r., Sąd I instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wykonanie zaskarżonej decyzji nie wywoła skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej "p.p.s.a").

Sąd podał, że we wniosku o wstrzymanie sama skarżąca zwróciła uwagę (podając, że w grudniu 2021 r. wszczęto postępowania w sprawie zwrotu pobranych świadczeń), że wykonanie zaskarżonej decyzji nie wywoła skutków opisanych w w/w przepisie. Organ, który uchylił decyzję o przyznaniu zasiłku celowego, nie może bowiem na tej podstawie żądać zwrotu kwoty wypłaconego zasiłku, czy też jej egzekwować. Uprzednio zobowiązany jest bowiem do wydania rozstrzygnięcia, że wypłacona kwota była świadczeniem nienależnie pobranym, a w konsekwencji orzec o obowiązku jej zwrotu. Dopiero zatem skutkiem bezpośrednim tej ostatniej decyzji będzie konieczność zapłaty nienależnie pobranego zasiłku.

Wobec tego Sąd I instancji uznał, że strona nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutek w postaci pozbawienia skarżącej środków do życia. Zdaniem Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła również, że bezpośrednia szkoda powstała na skutek wykonania zaskarżonego aktu, nie będzie mogła zostać naprawiona.

Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o jego zmianę.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ pomocy społecznej wszczął w dniu 2 i 14 grudnia 2021 r. postępowania w sprawie zwrotu pobranych świadczeń, mimo, że toczą się postępowania sądowe z uwagi na zaskarżenie przez nią decyzji wydanych przez Kolegium, co jest działaniem przedwczesnym. Rzeczywistym bowiem celem wznowionych postępowań przez organ pomocy społecznej jest wydanie decyzji o zwrocie świadczeń i nadanie im rygoru natychmiastowej wykonalności po to, by Ośrodek mógł wedle uznania ustalić sposób tego zwrotu, którego realizacja nastąpi przez wstrzymanie rodzinie wypłat bieżących świadczeń.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 powołanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi więc wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a.

Użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie wraz z informacjami, które mogą to żądanie uprawdopodobnić. Przy czym pojęcie wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć w taki sposób, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zaznaczyć przy tym należy, że rozstrzygając wniosek o wstrzymanie, Sąd nie bada legalności zaskarżonego aktu, bowiem prowadziłoby to do tzw. przedsądu. Bada jedynie, czy wykonanie zaskarżonego aktu może prowadzić w okolicznościach danej sprawy, wskazanych przede wszystkim przez skarżącego we wniosku, do zagrożenia w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić także należy, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Każdy bowiem akt prawny wywołuje określone skutki prawne, nie wszystkie jednak podlegają ochronie tymczasowej.

Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2021 r. nie zasługiwał na uwzględnienie. Decyzją tą bowiem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2021 r. nr [...], którą na skutek wznowienia postępowania, uchylono ostateczną decyzję z [...] października 2017 r. nr [...], przyznającą A. B. świadczenie w formie zasiłku celowego w wysokości 30 zł na zakup środków czystości i odmówiono przyznania skarżącej pomocy w formie zasiłku celowego w wysokości 30 zł na zakup środków czystości w październiku 2017 r. Bezpośrednim zatem skutkiem wydania zaskarżonej decyzji jest wyeliminowanie z obrotu prawnego wcześniejszej decyzji o przyznaniu zasiłku celowego i odmowa przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Decyzja ta sama w sobie nie rodzi natomiast po stronie skarżącej obowiązku zwrotu pobranego zasiłku. Za Sądem I instancji wskazać bowiem należy, że taki obowiązek powstanie dopiero z chwilą ewentualnego wydania przez organ I instancji decyzji w przedmiocie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącą, że skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji - wobec konieczności zwrotu pobranego zasiłku celowego - będzie pozbawienie jej środków do życia. Jak bowiem wyżej wskazano, zaskarżona decyzja Kolegium, jako decyzja odmowna, nie pociąga za sobą bezpośredniego następstwa w postaci zwrotu świadczenia.

Na powyższą ocenę nie mogą mieć również wpływu argumenty przedstawione w zażaleniu. Okoliczność wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku celowego nie ma bowiem wpływu na ocenę przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jest to postępowanie odrębne od postępowania będącego przedmiotem niniejszej sprawy, natomiast ostateczna decyzja wydana w tym postępowaniu może być również przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, jak też może być objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania.

Należy zatem uznać, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.