Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 stycznia 2018 roku sygn. akt IV SA/Wr 706/17 wydanym na podstawie art. 158 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił Z. R. wykładni postanowienia z dnia 4 grudnia 2017 roku odrzucającego jego skargę na decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] grudnia 2012 roku nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 11 grudnia 2017 roku Z. R. wniósł o wykładnię postanowienia z dnia 4 grudnia 2017 roku, podnosząc, że jest dla niego niezrozumiałe i budzi wątpliwości uniemożliwiające ewentualne zaskarżenie go do NSA. Skarżący podał również oczekiwany przez niego kierunek wykładni, domagając się udzielenia odpowiedzi na cztery pytania, w tym co do objęcia przedmiotowym postanowieniem złożonych przez niego wniosków o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wymierzenia organowi grzywny, właściwości rzeczowej Sądu oraz emocji, jakie ujawniły się u orzekającego sędziego w trakcie posiedzenia i orzekania w sprawie.
W ocenie Sądu I instancji wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem kwestionowane postanowienie jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi. Sąd podał, że w przedmiotowym orzeczeniu uznano, iż skarga Z. R. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. Wyjaśniono, że skarżący, pomimo pouczenia o terminie i sposobie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarga, której przedmiotem jest decyzja wydana przez organ I instancji jest zaś niedopuszczalna. Przysługiwałaby dopiero na orzeczenie organu II instancji. Zdaniem Sądu I instancji trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga wykładni.
Dodatkowo Sąd I instancji stwierdził, że z treści uzasadnienia wniosku o wykładnię wynika, że w istocie skarżący nie miał wątpliwości co do treści przedmiotowego postanowienia i jego uzasadnienia, bowiem jego pytania odnosiły się do kwestii, które nie były w ogóle podnoszone i analizowane.
Zażalenie na to postanowienie złożył Z. R., wnosząc o jego uchylenie i dokonanie wykładni postanowienia z dnia 4 grudnia 2017 roku. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że postanowienie odrzucające skargę budzi wątpliwości, bowiem zagraża jego życiu i zdrowiu, pozbawiając go dochodu i dostępu do służby zdrowia. Ponadto zarzucił, że Sąd przed odrzuceniem jego skargi powinien rozpoznać zawarty w niej wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z kolei w myśl art. 166 cytowanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zatem strona może również złożyć wniosek o wykładnię postanowienia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2017 roku o odrzuceniu skargi Z. R. na decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] grudnia 2012 roku nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 p.p.s.a. Sentencja kwestionowanego orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje motywy i podstawy podjętego rozstrzygnięcia.
Sąd w sposób wyraźny wskazał, że skarżący przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego nie wyczerpał środków zaskarżenia służących mu w postępowaniu przed organami administracji, tj. nie wniósł odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Wyjaśnił, że z tego względu w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo odmówił dokonania wykładni tego postanowienia.
Odnosząc się do argumentów zawartych zarówno we wniosku o wykładnię, jak i w obecnie rozpoznawanym zażaleniu, wskazać należy, że stanowią one polemikę z rozstrzygnięciem postanowienia o odrzuceniu skargi, co w świetle art. 158 p.p.s.a. jest niedopuszczalne. Podkreślić należy, że wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Jeżeli skarżący nie zgadzał się z postanowieniem Sądu o odrzuceniu jego skargi, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej. Pouczenie w tej kwestii zostało mu doręczone wraz z odpisem przedmiotowego postanowienia (k. 22).
Na marginesie dodać wypada, że skarżący błędnie przyjął, iż jego skarga została odrzucona z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Raz jeszcze należy podkreślić, że skarga została odrzucona ze względu na to, że skarżący uczynił jej przedmiotem decyzję organu I instancji. W takiej sytuacji nie jest możliwe przywrócenie terminu do jej wniesienia, bowiem stronie w ogóle nie przysługiwał taki termin. Zaskarżenie decyzji organu pierwszej instancji do sądu administracyjnego z pominięciem drogi instancyjnej w postępowaniu przed organami administracji jest niemożliwe (w żadnym terminie).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.