Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę A.S. (dalej: skarżący) na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej P.p.s.a., każde pismo strony (a więc i skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Brak podpisu jest brakiem formalnym skargi, podlegającym uzupełnieniu zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a.
Następnie Sąd zauważył, że skarżący został wezwany, po dwukrotnym awizowaniu przesyłki ze skutkiem doręczenia w dniu 24 grudnia 2018 r., do podpisania skargi bądź nadesłania podpisanego egzemplarza skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Mimo upływu zakreślonego terminu w dniu 31 grudniu 2017 r., wezwanie nie zostało wykonane.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący podnosząc, iż żadnego awiza nie otrzymał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgonie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podstawę odrzucenia skargi z uwagi na nieusunięci braków formalnych stanowi natomiast przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który przewiduje odrzucenie skargi w razie nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Obowiązek określony w art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., polegający na podpisaniu skargi, obciąża składającego pismo, ze skutkami o których stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jeżeli brak w tym zakresie uniemożliwia nadanie pismu procesowemu właściwego biegu.
W przedmiotowej sprawie skarżący zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2018 r. doręczonym w trybie awizo w dniu 24 grudnia 2018 r., został prawidłowo wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. W zakreślonym terminie do dnia wykonania zarządzenia, który upłynął z dniem 31 grudnia 2018 r., skarżący nie wykonał nałożonych obowiązków.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia, należy podkreślić, że zgodnie z art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 ustawy). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W myśl art. 73 § 4 P.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
W niniejszej sprawie, jak wynika z adnotacji na kopercie zawierającej zarządzenie wzywające do uzupełnienia braku formalnego skargi, przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniach 10 grudnia 2018 r. oraz 18 grudnia 2018 r., a następnie zwrócona do Sądu w dniu 2 stycznia 2019 r., należało zatem uznać, że doręczenie przesyłki, zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., nastąpiło w dniu 24 grudnia 2018 r.
Wszystkie adnotacje znajdujące się na kopercie zostały opatrzone podpisem osoby doręczającej. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Domniemanie prawdziwości tych danych może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie strona nie obaliła jednak skutecznie tego domniemania. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia mu zawiadomienia o przesyłce zawierającej wezwanie do podpisania skargi.
Sąd I instancji, na podstawie art. 73 P.p.s.a., słusznie uznał zatem przesyłkę za skutecznie doręczoną z dniem 24 grudnia 2018 r. Stwierdzenie skarżącego, że awiza nie otrzymał, może być uznane jedynie za przypuszczenie, jednak aby przyznać mu charakter faktu, adresat przesyłki musiałby uprawdopodobnić, że tak rzeczywiście było, czego jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie uczynił. Za niewystarczające bowiem do obalenia domniemania doręczenia przesyłki należy uznać samo twierdzenie skarżącego, że nie doszło do prawidłowego awizowania przesyłki. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, bowiem w każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej.
Wobec zatem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym w wezwaniu terminie, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.