Postanowienie NSA z 15 stycznia 2015 r., I OZ 3/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1543/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...]czerwca 2014 r. nr [...]

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1543/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.

Rozpoznając złożony przy skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarżący, poza ogólnymi stwierdzeniami o pozbawieniu go wieloletniego miejsca zamieszkania (co bez wątpienia może być dokuczliwe), oraz o doprowadzeniu do rażącego pogłębienia trudnej sytuacji finansowej, a także o możliwym zaburzeniu cyklu leczenia, nie wyjaśnił jaka szkoda lub jakie skutki może mieć wykonanie decyzji, czym uniemożliwił Sądowi oszacowanie rozmiaru ewentualnej szkody.

Sąd wskazał, że nakazanie opróżnienia lokalu jest niewątpliwie dla strony niekorzystne, jednak dla objęcia ochroną tymczasową konieczne jest wykazanie przez stronę niebezpieczeństwa wystąpienia szkody oraz oznaczenia jej rozmiaru. Wniesienie wniosku nie oznacza bowiem automatycznego wstrzymania przez Sąd wykonania nawet najbardziej dolegliwej decyzji, gdyż każdorazowo wymaga zbadania skutków decyzji dla strony, i to pod kątem ustawowych przesłanek.

Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący domagając się jego zmiany i wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności. Objęcie skarżącego tzw. ochroną tymczasową nie jest działaniem podejmowanym przez Sąd z urzędu, ani też działaniem obligatoryjnym, bowiem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, Sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia.

W znacznej mierze powodzenie wniosku zależy od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony. Zatem obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.

Jakkolwiek należy podnieść, iż każda decyzja wywołuje określone skutki prawne to przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia lecz uprawdopodobnienia, które nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd podejmując rozstrzygnięcie musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Zatem to strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności (vide: postanowienie NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt I OZ 820/08).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu, jakoby skarżący nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających jego wniosek. Już w treści skargi wskazał, iż wykonanie decyzji pozbawi go jedynego miejsca zamieszkania oraz zaburzy stosowany cykl leczenia. Okoliczność tę dodatkowo podkreślono w piśmie stanowiącym załącznik do zażalenia wniesionego w sprawie. Dodatkowo z zaświadczenia lekarskiego oraz opinii psychologa z dnia 28 listopada 2014 r. załączonych do zażalenia wynika, że skarżący poza zasadniczą chorobą ma również inne problemy zdrowotne.

Skarżący wprawdzie istotnie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konkretną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, jednakże oczywistym i nie wymagającym głębszego uzasadnienia jest, że wykonanie decyzji nakazującej opróżnienie lokalu zajmowanego przez skarżącego, który cierpi na poważną chorobę, wymagającą ciągłego leczenia spowoduje, że realnym stanie się niebezpieczeństwo zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Niezasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zaś zaskarżone postanowienie, jako naruszające art. 61 § 3 p.p.s.a. podlega uchyleniu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.