Uzasadnienie
Zarządzeniem z 2 czerwca 2026 r., sygn. akt II SA/Rz 1264/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie ze skargi J.T. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z 19 sierpnia 2025 r. nr SKO.405.PS.1091.122.2025 w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, wnosząc o jego uchylenie i ponowne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja przywrócenia terminu ma na celu wyeliminowanie negatywnych skutków jego uchybienia w sytuacji, gdy do tego uchybienia doszło w rezultacie okoliczności niezawinionych przez stronę zobowiązaną do dokonania określonej czynności procesowej w oznaczonym czasie. Jak bowiem stanowi art. 86 § 1 ab initio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z dyspozycją art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Jednocześnie do każdego pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1 p.p.s.a.).
Niedopełnienie powyższych obowiązków powoduje powstanie braków formalnych pisma, podlegających usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Dopiero usunięcie tych braków otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu.
W niniejszej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem z 22 kwietnia 2026 r. (data wpływu) o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 21 stycznia 2026 r., wskazując, że nie złożył wniosku w terminie z przyczyn od niego niezależnych. W związku z powyższym zarządzeniem z 21 maja 2026 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku poprzez: 1) nadesłanie jednego odpisu wniosku, 2) dokonanie czynności, której uchybił tj. złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, 3) wykazanie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz 4) uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy z powodu trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej. Jednocześnie wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
W tym stanie rzeczy zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, pomimo prawidłowego i jednoznacznego wezwania, nie usunął wszystkich wskazanych w nim braków formalnych, a tym samym nie wykonał prawidłowo wezwania Sądu I instancji. Zaskarżone zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. odpowiada zatem prawu.
Przede wszystkim skarżący nie przedłożył odpisu wniosku o przywrócenie terminu, pomimo że w treści pisma z 25 maja 2026 r. wskazał, iż taki odpis załącza. Samo oświadczenie o dołączeniu odpisu nie może być jednak utożsamiane z jego rzeczywistym przedłożeniem.
Skarżący nie wykazał również, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. W tym zakresie nie wskazał bowiem, kiedy ustała przyczyna, która uniemożliwiała mu dokonanie czynności procesowej w terminie. Brak wskazania tej okoliczności nie pozwala na ustalenie, czy został zachowany termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Ponadto skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminowi i w tym zakresie ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, że uchybienie terminowi nastąpiło z powodu "trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej". Tak sformułowane twierdzenie jest jednak niewystarczające do przyjęcia, że zostały uprawdopodobnione przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi. Skarżący nie wyjaśnił, na czym konkretnie polegała jego sytuacja życiowa i zdrowotna, w jakim okresie występowały związane z nią trudności, jaki był ich charakter i nasilenie, ani – co najistotniejsze – w jaki sposób okoliczności te uniemożliwiły lub w sposób istotny utrudniły mu dokonanie w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Samo powołanie się na trudną sytuację życiową i zdrowotną, bez wskazania konkretnych, obiektywnych okoliczności oraz ich wpływu na możliwość dokonania czynności procesowej, ma charakter jedynie ogólnikowy i nie pozwala na zweryfikowanie zasadności twierdzenia o braku winy.
Nie każda bowiem trudna sytuacja życiowa lub zdrowotna automatycznie uzasadnia przywrócenie uchybionego terminu. Konieczne jest wykazanie związku pomiędzy konkretną przeszkodą a niemożnością dokonania czynności procesowej w terminie, przy uwzględnieniu również tego, czy strona – przy zachowaniu należytej staranności – mogła dokonać czynności albo skorzystać z pomocy innej osoby.
Zażalenie nie zawiera argumentów, które podważałyby prawidłowość oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Samo ponowne powołanie się na trudną sytuację życiową i zdrowotną, bez jej skonkretyzowania i bez wykazania jej wpływu na możliwość dokonania czynności procesowej w ustawowym terminie, nie może prowadzić do odmiennej oceny sprawy.
Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.