Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek S.T. o wymierzenie grzywny Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", za nieprzekazanie w terminie pisma strony Sądowi.
Zdaniem Sądu Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych nie jest organem administracji publicznej w sensie ustrojowym ani podmiotem, który z uwagi na nałożone na niego przepisami prawa administracyjnego kompetencje należy uznać za organ administracji w sensie funkcjonalnym. Pełnomocnik jest urzędnikiem (sekretarzem stanu) w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej (urzędzie obsługującym Ministra Pracy i Polityki Społecznej), zapewniającym obsługę Ministra. Z tego wynika, że Pełnomocnik nie jest organem administracji publicznej w sensie ustrojowym.
Nie jest on również organem administracji publicznej w sensie funkcjonalnym, ponieważ powszechnie obowiązujące przepisy prawa administracyjnego nie powierzyły mu do wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej w formie określonej w art. 3 § 2 p. p. s. a. Nie istnieje zatem możliwość wymierzenia mu grzywny w trybie art. 55 § 1 a wniosek złożony w tym przedmiocie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S.T., reprezentowany przez adwokata, zarzucając Sądowi naruszenie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podkreślił, iż Sąd błędnie uznał, iż Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych nie może być uznany za organ administracji, a ponadto to nie w gestii Pełnomocnika leżała ocena pisma, z jakim zwrócił się do niego skarżący, a z art. 54 § 2 P.p.s.a wynikał obowiązek przekazania go sądowi administracyjnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przyjąć trzeba zatem, iż grzywna wymierzona być tylko wtedy, gdy podmiot, do którego skierowano skargę, jest organem administracyjnym i to takim, którego działania (lub zaniechania) stały się przedmiotem skargi. Niezbędne zatem jest ustalenie, czy podmiot, w stosunku do którego wystąpiono z żądaniem ukarania, jest w ogóle organem administracji. W przedmiotowej sprawie ustalenie takie było przez Sąd I instancji dokonane, a jego wnioskiem było przyjęcie, że podmiot objęty wnioskiem organem administracyjnym nie jest. Stanowisko to uznać trzeba za słuszne.
W niniejszej sprawie S.T. domagał się wymierzenia grzywny o jakiej mowa powyżej Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Prawidłowo ustalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż Pełnomocnik jest jedynie urzędnikiem, w randze sekretarza stanu w urzędzie, jakim jest Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. Organem w sprawach z tego zakresu mógłby być uznany jedynie Minister Pracy i Polityki Społecznej. Sytuację ustrojową Pełnomocnika reguluje art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.). Podzielić trzeba także stanowisko Sądu I instancji, iż żadne obowiązujące przepisy nie przyznają Pełnomocnikowi uprawnień władczych, które mogłyby stanowić podstawę do podejmowania działań, które mogłyby stać się przedmiotem skargi w myśl art. 3 § 2 P.p.s.a.
Słusznym było więc przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż Pełnomocnik Rządu nie może być uznany za podmiot, wobec którego mogłaby być wymierzona grzywna w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a., bowiem nie ma on w żadnym przypadku obowiązku przekazywania kierowanych do niego pism do sądów administracyjnych w myśl art. 54 § 2 tej ustawy. Tym samym zasadnie odrzucono wniosek S.T., uznając go za niedopuszczalny, a wydane w tym przedmiocie postanowienie jest zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.