Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 maja 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w osobie sędziego I. K. - M., oddalił zażalenie J. W. na zarządzenie przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2008 r., wzywające go do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie z jego skargi na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
W dniu 26 maja 2008 r. do biura podawczego Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek Z. W. o wyłączenie sędziego tegoż Sądu - I. K. - M. w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...].
W złożonym wniosku zakwestionowano prawidłowość wydania postanowienia z dnia 6 maja 2008 r.
Pismami z dnia 9 lipca 2008 r. i 12 września 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny wezwał Z. W. do wskazania, czy przedmiotowy wniosek o wyłączenie sędziego złożył w swoim imieniu, czy też w imieniu J. W., który jest stroną niniejszego postępowania. W przypadku, gdy wniosek ten Z. W. złożył w imieniu J. W., wezwano Z. W. do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa z oznaczeniem zakresu umocowania oraz wskazaniem stopnia pokrewieństwa.
Pomimo takiego wezwania, w odpowiedzi Z. W. nie nadesłał Sądowi żądanego dokumentu, wskazując jedynie, że jest kuzynem i pełnomocnikiem J. W. oraz podnosząc merytoryczne kwestie związane ze sprawą ze skargi J. W. na zaskarżoną decyzję Ministra Budownictwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Wskazać w tym miejscu należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 18 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 799/07, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 i § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę Z. W. w sprawie ze skargi J. W. i Z. W. na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, wskazując, że w tej sprawie stroną jest tylko J. W., natomiast Z. W. pisma w niniejszej sprawie nie były doręczane. Właścicielem nieruchomości będących przedmiotem wywłaszczenia w niniejszej sprawie jest bowiem J. W., a nie Z. W. Oznacza to, że Z. W. nie został uznany za stronę postępowania.
Postanowienie z dnia 18 czerwca 2007 r., o którym mowa, opatrzone jest klauzulą o stwierdzeniu prawomocności z dnia 5 grudnia 2007 r., co oznacza, że nie podlega zaskarżeniu i jest ostateczne.
Wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawa ta normuje postępowanie sądowe. Natomiast zgodnie z art. 35 § 1 tej ustawy, pełnomocnikiem strony w postępowaniu sądowym może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny badał, czy Z. W. jest pełnomocnikiem J. W., lecz okazało się, że posiadał on pełnomocnictwo w postępowaniu administracyjnym, co jest zgodne z art. 33 § 1 k.p.a., który stanowi, że pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Natomiast w postępowaniu sądowym Z. W. nie wykazał, że jest osobą, o której mowa w art. 35 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż, jak sam stwierdził, jest kuzynem (bratankiem) J. W. Wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 19 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o wyłączenie sędziego może złożyć strona postępowania. Ponieważ Z. W. nie jest ani stroną, ani pełnomocnikiem strony, to wniosek jako niedopuszczalny należało odrzucić.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193, art. 22 i art. 19 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.