Postanowienie NSA z 6 maja 2010 r., I OZ 308/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 736/09 pozostawiające wniosek K. P. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania

Sprawa

w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia (...) września 2009 r. nr (...) w przedmiocie zasiłku stałego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 736/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pozostawił bez rozpoznania wniosek K. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia (...) września 2009 r. nr (...) w przedmiocie zasiłku stałego.

W uzasadnieniu zarządzenia Sąd pierwszej instancji podniósł, iż skarżący K. P. zwrócił się do tutejszego sądu o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym pismem z dnia 27 stycznia 2010 r. wezwano go do usunięcia braków wniosku przez wypełnienie urzędowego formularza wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy i jego zwrot do Sądu w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwanie przesłano skarżącemu formularz "PPF". Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 4 lutego 2010 r. Tym samym termin do uzupełniania braków wniosku upłynął z dniem 11 lutego 2010 r. i skarżący wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie złożył.

W zażaleniu na powyższe zarządzenie K. P. podniósł, iż otrzymał wezwanie z Sądu pierwszej instancji wraz z formularzem "PPF", jednakże formularz ten został mu odebrany przez pracownicę MOPR Chełmie "w zamian za oświadczenie że nie skorzysta z prawa do odwołania się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego". Skarżący podniósł, że został celowo wprowadzony w błąd przez MOPR w Chełmie przez co nie mógł złożyć powyższego wniosku w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz.

74. niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związki z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.

Ponieważ K. P. nie złożył wniosku o przyznanie mu prawa pomocy na urzędowym formularzu, to prawidłowo Sąd pierwszej instancji wezwał go do usunięcia tego braku w wezwaniu doręczonym skarżącemu w dniu 4 lutego 2010 r., zakreślając termin 7 dni do jego wypełnienia i złożenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący w zakreślonym terminie nie wykonał powyższego wezwania, a skoro tak, to zasadnie Sąd przyjął, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jako nieodpowiadający wymaganiom formalnym, należało pozostawić bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).

Argumentacja skarżącego zawarta w zażaleniu pozostaje bez znaczenia dla oceny trafności kontrolowanego zarządzenia, bowiem postępowanie sądowe, więc również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał innej możliwości jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem obowiązek taki określony został w cytowanym wyżej przepisie art. 257 ustawy. Należy podkreślić, że skarżący został w sposób wyraźny pouczony, iż skutkiem braku uzupełnienia braków będzie negatywne, niekorzystne dla nich załatwienie wniosku. Z kolei pozostawienie bez rozpoznania przedmiotowego wniosku, nie stoi na przeszkodzie złożeniu przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy we właściwej formie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i 198 P.p.s.a.