Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek D.R. (dalej: skarżący) o wymierzenie grzywny Komendantowi Miejskiemu Policji w Białymstoku za nieprzekazanie sądowi kompletnych akt w sprawie II SAB/Bk 65/19.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w piśmie z dnia 24 lipca 2019 r. nadesłanym do sądu drogą elektroniczną skarżący wniósł o ukaranie grzywną organu za niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.).
Oddalając wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że organ dopełnił obowiązku przekazania skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w sprawie II SAB/Bk 65/19.
Wskazał, że postępowanie w sprawie II SAB/Bk 65/19 dotyczy skargi na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku w przedmiocie należności pieniężnej. Skarga do sądu administracyjnego w sprawie II SAB/Bk 65/19 została wniesiona przez skarżącego w dniu 11 czerwca 2019 r. drogą elektroniczną na adres organu. Skarga ta składa się z dokumentu "Skarga do WSA na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku" podpisanego podpisem elektronicznym, załącznika zatytułowanego również "Skarga do WSA na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Białymstoku" oraz ponaglenia.
Dalej Sąd zauważył, iż analiza akt sądowych i akt administracyjnych w sprawie II SAB/Bk 65/19 wskazuje, że organ przekazał tutejszemu sądowi następujące dokumenty:
- w dniu 10 lipca 2019 r. w formie elektronicznej – skargę z dnia 11 czerwca 2019 r. wraz z załącznikiem, odpowiedź na skargę;
- w dniu 11 lipca 2019 r. w formie papierowej – akta administracyjne sprawy, wydruk skargi wraz z załącznikiem oraz odpowiedź na skargę i oryginał pełnomocnictwa.
Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku i wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Organ przekazał skargę wniesioną drogą elektroniczną w formie, w jakiej została wniesiona, do elektronicznej skrzynki podawczej sądu (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Natomiast akta administracyjne organ przekazał w formie papierowej (w takiej, w jakiej były prowadzone), zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, w tym są one połączone za pomocą środków, które nie degradują struktury fizycznej dokumentu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, podkreślając, że skoro został wezwany przez Sąd do nadesłania brakujących odpisów pisma, które nadał za pomocą platformy ePUAP, to organ nie przekazał kompletu akt sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie natomiast art. 54 § 2 zd. 1 P.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Ponadto art. 55 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy.
Treść ostatniego z powołanych przepisów nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. jest dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy organ administracji, za pośrednictwem którego strona wniosła skargę, nie wywiąże się z obowiązku przekazania tej skargi do sądu, wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że organ nie uchybił terminowi, o jakim mowa w art. 54 § 1 P.p.s.a. i dopełnił ciążący na nim obowiązek, czego nawet nie kwestionuje sam skarżący w rozpoznawanym zażaleniu. Nie było zatem podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku i ukarania go grzywną.
Odnośnie do sprostowania wskazać należy, że zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Na podstawie art. 156 § 3 P.p.s.a., jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji. Zgodnie z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące w sentencji orzeczenia, jak również w jego uzasadnieniu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt. Nie ulega wątpliwości, że organem w tej sprawie jest Komendant Miejski Policji w Białymstoku, a nie jak omyłkowo wskazał Sąd I instancji – Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. O sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a.