Postanowienie NSA z 29 kwietnia 2016 r., I OZ 313/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 639/15 o umorzeniu postępowania w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz oddaleniu wniosku o ustanowienie adwokata

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na skutek złożonego na postanowienie referendarza sądowego sprzeciwu Z. Ś., postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 639/15 umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych (pkt I) i oddalił wniosek o ustanowienie adwokata (pkt II).

W uzasadnieniu powyższego orzeczenia wskazano, że Z. Ś. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W złożonym przez siebie oświadczeniu wnioskodawca wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z trzema córkami. W skład jego majątku wchodzi mieszkanie o powierzchni 41 m2. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wskazał też, że dochody rodziny wynoszą 0 zł. W odpowiedzi na skierowane wezwanie Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. do udokumentowania miesięcznych wydatków związanych z codziennym, koniecznym utrzymaniem, w tym przedłożenie kserokopii rachunków i faktur, a także przedłożenia zaświadczenia z właściwego urzędu pracy o nadaniu statusu osoby bezrobotnej, przedłożenia kserokopii decyzji o przyznaniu zasiłków, oświadczenia o uzyskiwaniu lub braku uzyskania dochodów z prac dorywczych lub zleconych przez wnioskodawcę, wnioskodawca nadesłał pismo, w którym oświadczył, że jest bezrobotny, ale nie jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. Ponadto wskazał, że nie doręczy kserokopii faktur i rachunków, ponieważ ich nie posiada.

W uzasadnieniu Sąd I instancji w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") wnioskodawca ustawowo zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Postępowanie w części dotyczącej wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podlegało zatem umorzeniu.

Odnosząc się natomiast do wniosku w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem strona, pomimo wezwania jej – w trybie art. 255 P.p.s.a. - do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie złożyła niezbędnych wyjaśnień i nie przedłożyła dokumentów, które miałyby urzeczywistniać jej bardzo trudną sytuację materialną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że z art. 246 § 1 P.p.s.a. jednoznacznie wynika, że warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez nią, że spełnia ustawowe przesłanki do jej przyznania. W interesie strony leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i może być stosowane tylko w tych przypadkach, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru jej finansowania na współobywateli. Zatem do czasu przedstawienia przez wnioskodawcę wyczerpującej informacji o stanie majątkowym i możliwościach finansowych nie można obciążyć Skarbu Państwa jego kosztami sądowymi.

Powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2016 r. stało się przedmiotem zażalenia Z. Ś. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził on swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 246 § 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym, gdy nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Z treści powołanych przepisów wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się on w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Wnioskodawca powinien zatem należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, na które powołał się w swym wniosku o przyznanie prawa pomocy. W sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie sądu dokumenty źródłowe dotyczące swego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 P.p.s.a.). Niedopełnienie obowiązku złożenia dodatkowego oświadczenia oraz żądanych dokumentów uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pismem z dnia 10 grudnia 2015 r. wezwał Z. Ś. do złożenia dokumentów mających na celu ustalenie jego aktualnych możliwości finansowych. Wezwania tego Z. Ś. jednak nie wykonał. Wnioskodawca nie przedstawił niezbędnych informacji oraz dokumentów, które pozwoliłyby na ustalenie jego rzeczywistej sytuacji materialnej i zdolności finansowych. Brak takich danych uniemożliwił Sądowi I instancji dokonanie wszechstronnej i właściwej oceny, czy sytuacja majątkowa wnioskodawcy odpowiada przesłankom wymienionym w art. 246 P.p.s.a. Prawo pomocy jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być stosowana tylko wobec osób, które w sposób przekonujący wykazały, że spełniają przesłanki do otrzymania pomocy. Nie ma podstaw do uwzględnienia żądania osoby, która nie wykaże, że spełnia warunki do otrzymania wnioskowanego prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonym postanowieniem zasadnie odmówił przyznania prawa pomocy, gdyż wnioskodawca nie wykazał w sposób dostateczny, że spełnia przesłanki określone w art. 246 § 1 P.p.s.a. uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.