Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 1120/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przyznania J. M. prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia (...) sierpnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 9 listopada 2012r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na szereg rozstrzygnięć Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, w tym na postanowienie z dnia (...) sierpnia 2012r. nr (...) zawiadamiające skarżącego, że jego odwołanie od decyzji organu I instancji nie może zostać rozpatrzone w terminie ustawowym i wyznaczające nowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 października 2012r. W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz zwolnienia od kosztów sądowych.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie zachodzi przypadek o którym mowa w art. 247 P.p.s.a. Zaskarżone postanowienie to zostało wydane w trybie art. 36 K.p.a. Zgodnie z art. 36 § 1 o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Natomiast w myśl art. 36 § 2 K.p.a. ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Przepis art. 36 K.p.a. nie określa, w jakiej formie organ ma takie zawiadomienie wydać. Jednak zgodnie z utrwalonym poglądem w doktrynie i orzecznictwie, powinno to mieć formę postanowienia, na które nie służy zażalenie. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
Tym samym zaskarżone postanowienie nie mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego określonym w art. 3 § 2 pkt. 2 P.p.s.a. Nie podlega więc kognicji sądu administracyjnego, co powoduje niedopuszczalność skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. M., w którym nie zgodził się z zapadłym rozstrzygnięciem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi oczywista bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., a zatem prawo pomocy w tym przypadku nie przysługuje.
Na wstępie wskazać należy, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Zastosowanie przepisu art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi.
W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573)., z czym mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 sierpnia 2012 r. nr SKO-PS-424/3543/10883/2012/PM, wydane w trybie określonym w art. 36 k.p.a., w którym zawiadomiono skarżącego, że wniesione odwołanie nie może zostać rozpatrzone w terminie ustawowym i wyznacza się nowy termin załatwienia sprawy. Jak słusznie podniósł Sąd pierwszej instancji, zawiadomienie strony o przekroczeniu terminu załatwienia sprawy jest czynnością procesową incydentalną i choć przybiera formę postanowienia, to nie kończy ono postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie służy na nie również zażalenie, gdyż k.p.a. tego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.) Zatem nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 19 kwietnia 2013 r., I OZ 260/13).
Należało wiec uznać, iż bez potrzeby głębszej analizy nie ulega wątpliwości, że skarga na powyższe postanowienie nie może zostać rozpoznana w postępowaniu przed sądem administracyjnym, ponieważ zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu spraw objętych kognicją sądów administracyjnych (art. 3 § 2 p.p.s.a), co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji odmówił przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi zgodnie z treścią art. 247 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.