Postanowienie NSA z 10 maja 2011 r., I OZ 320/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/10 o odrzuceniu skargi kasacyjnej M.R.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1200/10

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Borowiec przewodniczący, sprawozdawca

Sprawa

w sprawie ze skargi M.R. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1200/10 oddalił skargę M. R. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

M.R. w dniu 6 listopada 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane "apelacja". W treści pisma powołując się na sygnaturę akt II SA/Wa 1200/10 wskazał, że wnosi zażalenie na postanowienie z dnia 5 listopada 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że ww. pismo M.R. stanowi skargę kasacyjną i postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/10 ją odrzucił.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że stosownie do treści art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W konsekwencji uznał, że skoro skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata ani radcę prawnego, zaś skarżący nie wykazał aby przysługiwały mu uprawnienia, o których mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a., to w oparciu o art. 178 tej ustawy podlegała odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.R. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając je w całości wniósł o jego uchylenie.

W uzasadnieniu zażalenia podał, że Sąd pierwszej instancji wyszedł z błędnego założenia, iż pismo skarżącego z dnia 6 listopada 2010 r. stanowiło skargę kasacyjną. W ocenie autora zażalenia treść tego pisma jednoznacznie wskazuję, że skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji uznał, że skarżący został pozbawiony możliwości obrony swoich praw.

Wskazując na powyższe autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżanego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Powołana ustawa wprowadza od tej zasady wyjątek, dopuszczając w art. 175 § 2 i 3 sporządzenie skargi kasacyjnej przez inne, wymienione w tych przepisach osoby. Natomiast sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej (por. B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2., Warszawa 2009 r. str. 493.)

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza pisma skarżącego z dnia 6 listopada 2010 r. nie pozwala na stwierdzenie, iż stanowiło ono wniosek o sporządzenie uzasadniania wyroku. Treść tego pisma nie pozostawia bowiem wątpliwości, że intencją skarżącego było wniesienia środka odwoławczego od wyroku z dnia 5 listopada 2010 r. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że pismo M.R. stanowiło skargę kasacyjną.

W związku z powyższym, skoro z akt sprawy nie wynika, aby M.R.należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1- 3 powołanej ustawy, to stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2, art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) jest przyznawane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.