Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dalej również jako "WSA", postanowieniem z 30 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1275/18, odrzucił skargę A.P., na postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania.
Pismem z [...] czerwca 2018 r. A.P. wniosła do WSA skargę postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2018 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z [...] sierpnia 2018 r., przesłanym skarżącej przy piśmie Sądu z [...] sierpnia 2018 r., skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 złotych, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżąca zaskarżyła zażaleniem ww. zarządzenie, składając jednocześnie wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Postanowieniem z 30 października 2018 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Następnie postanowieniem z 17 grudnia 2018 r. WSA utrzymał w mocy postanowienie z 30 października 2018 r.
W międzyczasie postanowieniem z 19 grudnia 2018 r. oddalono wniosek skarżącej o wyłączenie referendarza sądowego, a postanowieniem z 1 marca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie.
Zarządzeniem z 7 stycznia 2019 r. przekazano do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie skarżącej na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 6 sierpnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt I OZ 19/19, oddalił zażalenie.
Zarządzeniem z 12 lutego 2019 r. poinformowano skarżącą, że w związku z uprawomocnieniem się zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, jest ona zobowiązana do uiszczenia w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, wpisu sądowego od skargi w kwocie określonej zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 6 sierpnia 2018 r., tj. 100 złotych. Jednocześnie poinformowano skarżącą, że nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi w ww. kwocie w terminie 7 dni, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie z 13 lutego 2019 r. zawierające zobowiązanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, zostało doręczone skarżącej 13 marca 2019 r.
Postanowieniem z 9 kwietnia 2019 r., po rozpoznaniu kolejnego wniosku o z 15 stycznia 2019 r. o zwolnienie z kosztów sądowych i wyznaczenie adwokata, odmówiono jej przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego i umorzono postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Powyższe rozstrzygniecie zostało utrzymane postanowieniem z 19 czerwca 2019 r.
Dalej postanowieniem z 6 września 2019 r. oddalono wniosek skarżącej o wyłączenie sędziego WSA w Warszawie [...]. Zażalenie skarżącej na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem NSA z 13 grudnia 2019 r., a postanowieniem z 20 września 2019 r. odrzucono zażalenie na postanowienie z 19 czerwca 2019 r.
Wskutek powyższych jak wskazano na wstępie, postanowieniem z 30 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1275/18, WSA odrzucił skargę A.P.
W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega opłacie sądowej, którą strona na wezwanie sądu winna była opłacić. Zaznaczył przy tym, że w przedmiotowej sprawie, w odpowiednim terminie nie został uiszczony wpis od skargi. Wskazał, że wezwanie zobowiązujące skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało prawidłowo doręczone w dniu 13 marca 2019 r., a więc termin do wykonania tej czynności upłynął w dniu 20 marca 2019 r. Podkreślił również fakt prawomocnej odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła A.P., zaskarżając je całości, wnosząc o jego zmianę ewentualnie uchylenie, stawiając "zarzut nieważności postepowania na podstawie art. 78 kc w zw. z wyrokiem NSA z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 174/11 i postanowieniem z dnia 17 czerwca 2009 r. (IV CSK 78/09)". W uzasadnieniu zażalenia podnosiła okoliczności dotyczące wyłączenia sędziego.
Postanowieniem z tego samego dnia, tj. 30 grudnia 2019 r. WSA odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie z 20 września 2019 r. odrzucające zażalenie na postanowienie z 19 czerwca 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie z 9 kwietnia 2019 r. w zakresie kolejnego wniosku skarżącej o udzielenie prawa pomocy. W jego uzasadnieniu WSA wskazał, że zarządzeniem z 29 października 2019 r. przesłanym skarżącej przy piśmie z 31 października 2019 r. została ona wezwana do uiszczenia wpisu od zażalenia. Wobec niewykonania w terminie czynności WSA odrzucił zażalenie. Również na to postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, które zawierało identyczną treść jak zażalenie na postanowienie z 30 grudnia 2019 r. odrzucające skargę. Jednakże o tym, że celem skarżącej było zaskarżenie obu postanowień z 30 grudnia 2020 r. świadczy fakt, ze zostały wniesione przez stronę osobiście, a na biurze podawczym WSA nadano im odmienne kody kreskowe. Istotne są także różnice w podpisie skarżącej na obu tych pismach, co wyklucza by stanowiły swoje kserokopie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela przytoczony przez Sąd pierwszej instancji pogląd zaprezentowany w postanowieniu NSA z 22 marca 2017 r., I OZ 634/17 oraz wyrażany zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienie SN z 21 kwietnia 1999 r., I CKN 1461/98, OSNC 1999, nr 11, poz. 196; postanowienie SN z 23 lutego 1999 r., I CKN 1064/97, OSNC 1999, nr 9, poz. 153), jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA: z 8 maja 2007 r., II FSK 649/06; z 3 lutego 2009 r., I OZ 53/09; z 28 lipca 2009 r., I FZ 252/09 i z 7 lutego 2011 r. II FSK 2274/10), zgodnie z którym ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. W takiej sytuacji słusznie WSA uznał, że kolejny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie zawiesił biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Zatem skarżąca była zobowiązana do dotrzymania terminu i uiszczenia należnej kwoty.
Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że postanowienie odpowiada prawu. Powołane powyżej okoliczności obligowały bowiem WSA do uznania, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy wypełnia przesłankę z art. 220 § 3 p.p.s.a. z powodu nieuiszczenia wpisu sadowego w wyznaczonym terminie. Z uwagi na fakt, że skarżąca wystąpiła ze skargą na postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów Uniwersytetu [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania bez uiszczenia należnej opłaty, po wyczerpaniu trybu instancyjnego w zakresie prawa pomocy, zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wyczerpała tok instancyjny w zakresie przyznania jej prawa pomocy przez zwolnienie od obowiązku uiszczenia należnego wpisu od skargi, toteż prawidłowo została wezwana do uregulowania należności. Do dnia wydania kwestionowanego postanowienia opłata nie została uzupełniona, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 27 sierpnia 2019 r., I OZ 716/19, postanowienie NSA z 12 września 2019 r., I OZ 805/19).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.