Postanowienie NSA z 8 maja 2013 r., I OZ 328/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt III SO/Kr 39/12 o odrzuceniu wniosku J. J. o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie postanawia:

Skład

Sędzia NSA Janina Antosiewicz

Sentencja

odrzucić zażalenie.

Uzasadnienie

J. J. pismem z dnia 27 listopada 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie za naruszenie art. 4171 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) dalej k.c., w sprawie zakończonej wyrokiem tego Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1134/11. W sprawie tej Sąd oddalił skargę J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Wnioskodawca jako podstawę wymierzenia grzywny wskazał art. 287 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a.

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek J. J. na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że wniosek podlega odrzuceniu, gdyż sprawa której dotyczy nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych. Jak wskazał Sąd, skarżący wniósł o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w związku z wyrokiem oddalającym jego skargę w sprawie o sygn. akt SA/Kr 1134/11, a przepisy które wskazał jako podstawę swych żądań dotyczą odpowiedzialności za szkody wyrządzone wykonywaniem władzy publicznej. Przepis art. 287 p.p.s.a. określa sytuacje, w których strona może dochodzić odszkodowania na podstawie art. 417-4172 k.c. Właściwym do orzekania o odszkodowaniu jest sąd powszechny. Zatem skoro wniosek o wymierzenie grzywny, oparty na przepisie art. 287 p.p.s.a. regulującym podstawy odpowiedzialności odszkodowawczej w sytuacjach określonych tym przepisem, został wniesiony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych, to taki wniosek podlega odrzuceniu.

Na powyższe postanowienie J. J. wniósł zażalenie, domagając się stwierdzenia jego nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniesione w sprawie zażalenie podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. - od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Pojęciu postanowienia kończącego postępowanie w sprawie należy przeciwstawić postanowienia kończące w postępowaniu jedynie zagadnienia incydentalne, uboczne. Wydane w sprawie niniejszej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowienie odrzucające wniosek J. J. z przyczyny stwierdzonej braku kognicji sądu administracyjnego do jego rozpoznania należy uznać za postanowienie kończące postępowanie w sprawie, o jakim mowa w art. 173 § 1 p.p.s.a., od którego w związku z tym przysługuje środek prawny w postaci skargi kasacyjnej, nie zaś zażalenia. Nie jest to bowiem z całą pewnością postanowienie o charakterze incydentalnym. Stosownie natomiast do przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (tzw. przymus adwokacko-radcowski). Tymczasem wniesione w sprawie niniejszej zażalenie zostało sporządzone osobiście przez skarżącego, czyli z uchybieniem powołanego wyżej przepisu. Tego rodzaju brak formalny skutkuje odrzuceniem zażalenia, gdyż uniemożliwiało ewentualne potraktowanie go jako skargi kasacyjnej, pomimo błędnego oznaczenia pisma procesowego.

Na marginesie należy jednak zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doręczając zaskarżone postanowienie błędnie pouczył stronę o przysługującym jej prawie wniesienia zażalenia, zamiast pouczyć o przysługującym jej prawie wniesienia skargi kasacyjnej i jej wymogach formalnych. Błędne pouczenie strony o przysługujących środkach odwoławczych nie może powodować, że przysługuje jej inny środek odwoławczy niż wynika to z przepisów p.p.s.a. W sytuacji jednak, gdy na skutek błędnych działań sądu administracyjnego strona uchybi wymaganiom formalnym przewidzianym dla danego środka odwoławczego i zostanie on odrzucony, to jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej, co pozwoli na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybień powstałych bez winy strony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.