Postanowienie NSA z 16 lutego 2016 r., I OZ 33/16

Wydany

16 lutego 2016 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2015 r. o sygn. akt I SAB/Wa 405/15 pozostawiające wniosek P.S. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi P.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Skarżący P.S. wniósł o przyznanie prawa pomocy.

W dniu 2 września 2015 r. Przewodnicząca Wydziału I WSA w Warszawie zarządziła o przesłaniu wnioskodawcy urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF".

W wykonaniu powyższego zarządzenia przesłano skarżącemu ww. formularz, celem jego wypełnienia, zgodnie z opisem wskazanym w poszczególnych rubrykach oraz pouczeniem zawartym na ostatniej stronie formularza, podpisania i odesłania do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 252 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Przesyłka powyższa została odebrana w dniu 11 września 2015 r. osobiście przez skarżącego.

W dniu 21 września 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął nadesłany przez wnioskodawcę wniosek o przyznanie prawa pomocy na nieobowiązującym już wówczas formularzu wniosku PPF.

Z tego względu, przy piśmie z dnia 1 października 2015 r. przesłano wnioskodawcy obowiązujący obecnie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1257), celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że na podstawie ww. rozporządzenia Rady Ministrów zmianie uległ dotychczas obowiązujący w sądzie administracyjnym formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF.

Przesyłka zawierająca powyżej wskazane pismo została doręczona wnioskodawcy w dniu 9 października 2015 r.

W dniu 19 października 2015 r. (data prezentaty) do Sądu wpłynął nadesłany przez wnioskodawcę wniosek o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na nieobowiązującym formularzu PPF.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 grudnia 2015 r. Sąd pierwszej instancji pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

Jak wskazał Sąd, w opisanym stanie faktycznym siedmiodniowy termin do złożenia obowiązującego, wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął w dniu 16 października 2015 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu wnioskodawca nie przedłożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Wniosek należało więc pozostawić bez rozpoznania.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 257 w związku z art. 260 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Zażalenie na powyższe postanowienie w dniu 28 grudnia 2015 r. sformułował P.S. Podtrzymał w nim swoje stanowisko, jakie wyraził we wniosku o przyznanie prawa pomocy, oraz wskazał, że we właściwy sposób uzasadnił swój wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W myśl natomiast art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Powyższe normy wyłożył skarżącemu także Sąd pierwszej instancji. W zażaleniu skarżący nie odniósł się do argumentacji WSA w Warszawie. Zarazem bezsporne jest, że skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy według aktualnie ustalonego wzoru w terminie. Na tej podstawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował w zaskarżonym postanowieniu normę art. 257 p.p.s.a. i pozostawił wniosek bez rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.