Postanowienie NSA z 8 maja 2013 r., I OZ 333/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 298/12 pozostawiające wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania

Sprawa

w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Bożena Popowska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 marca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego, pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 27 listopada 2012 r. skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. W wykonaniu zarządzenia z dnia 29 listopada 2012 r. skarżąca została wezwana do wypełnienia załączonego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i odesłania go do Sądu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo to zostało doręczone skarżącej w dniu 20 grudnia 2012 r. Zakreślony przez sąd termin upłynął bezskutecznie, bowiem do dnia 27 grudnia 2012 r. skarżąca nie wykonała polecenia sądu. W dniu 28 grudnia 2012 r., skarżąca złożyła w biurze podawczym sądu wypełniony formularz, o który wzywał sąd.

Zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, że skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie w zakreślonym terminie.

W efekcie rozpoznania sprzeciwu skarżącej, Sąd I instancji pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "P.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).

Niezachowanie określonego w art. 252 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia (§ 2 ust. 3 rozporządzenia), co też w przedmiotowej sprawie nastąpiło.

Następnie Sąd wskazał na treść art. 257 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Sąd wyjaśnił, że rygor przewidziany w art. 257 P.p.s.a. ma charakter zobiektywizowany, a termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym. Jego przekroczenie musi powodować więc skutek w postaci zastosowania przez sąd rygoru przewidzianego w powyższym przepisie. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego nie otwiera stronie dodatkowego terminu do złożenia wniosku na wymaganym formularzu. W konsekwencji, zgodnie z przepisem art. 260 P.p.s.a., rozpoznanie sprawy przez sąd, nie oznacza otwarcia dla strony nowego, dodatkowego terminu do dokonania czynności procesowej, o spełnienie której była już wzywana.

W zażaleniu na powyższe postanowienie J. W. wskazała, że szczegółowo opisała i wykazała przesłanki do przyznania jej prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).

Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74).

Zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym przesłano skarżącej formularz odpowiedniego wniosku celem jego wypełnienia i odesłania. Mimo tego skarżąca w zakreślonym terminie nie nadesłała Sądowi wniosku na urzędowym formularzu.

W związku z powyższym przyjąć należy, w świetle art. 257 P.p.s.a., że postanowienie Sądu I instancji o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, jest prawidłowe. Skarżąca bowiem nie uczyniła zadość ustawowemu obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie. Brak ten skutkuje niemożliwością merytorycznego rozpoznania takiego wniosku. Tym samym wniesione zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Ubocznie należy wyjaśnić, że na obecnym etapie postępowania ocena NSA ograniczała się jedynie do zbadania zasadności postanowienia WSA w Bydgoszczy z dnia 4 marca 2013 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższa okoliczność nie ma wpływu na pozostający w toku rozpoznania kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został złożony przez skarżącą 11 lutego 2012 r. na urzędowym formularzu.

W takim stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.