Postanowienie NSA z 16 maja 2008 r., I OZ 334/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 1122/06 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 1122/06 o oddaleniu skargi

Skład

Sędzia NSA Anna Lech przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi H. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ewidencji gruntów postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia z dnia 7 grudnia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę kasacyjną H. B. od wyroku tegoż Sądu z dnia 28 sierpnia 2007 r. z powodu nieuzupełnienia braków tej skargi poprzez niezłożenie odpowiedniej liczby jej odpisów.

W dniu 3 stycznia 2008 r. pełnomocnik H. B., radca prawny D. D., złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, kwestionując skuteczność doręczenia mu wezwania o uzupełnienie braków.

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 1122/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, wskazując, że nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

Oceniając skuteczność kwestionowanego doręczenia, Sąd uznał, że warunki tej skuteczności zostały spełnione, wskazując, że mając na uwadze treść znajdujących się na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania adnotacji, nie można mieć wątpliwości, że doręczyciel w sposób prawidłowy dokonał czynności zmierzających do należytego doręczenia przedmiotowej przesyłki.

Zażalenie na to postanowienie złożył pełnomocnik skarżącej, ponownie podnosząc kwestię skuteczności doręczenia wezwania z Sądu oraz stwierdzając, że fakt, iż nie obalono domniemania skutecznego doręczenia wezwania, nie może być powodem do stwierdzenia, iż nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, wskazując jednocześnie, że nie otrzymywał przedmiotowych awiz.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1070 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Natomiast w myśl postanowień art. 87 § 1 i § 2 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym, wnoszący o przywrócenie terminu, jest zobowiązany uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W związku z powyższym, przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu.

W niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik skarżącego wykazał, iż przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 27 grudnia 2007 r., (kiedy to odebrał postanowienie o odrzuceniu skargi) i w terminie 7 dni złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia 7 egzemplarzy skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998r., II CKN 8/98 (LEX nr 50679), pragnie podkreślić, iż przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, takiej analizy nie dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wydając zaskarżone postanowienie uznał, iż przedstawione w aktach niniejszej sprawy dowody nie uprawdopodobniają, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy pełnomocnika skarżącej.

Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie miało miejsce tzw. doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 73 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skuteczność tego doręczenia zależy od zawiadomienia adresata o tym, gdzie złożono adresowane do niego pismo, doręczyciel musi określić na tzw. zwrotce, gdzie umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma na okres siedmiu dniu w stosownej placówce pocztowej. Warunkiem skutecznego doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki.

Zauważyć natomiast należy, że w przedmiotowej sprawie, we wniosku o przywrócenie terminu, pełnomocnik skarżącej podniósł, iż nie otrzymał stosownych zawiadomień o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym. O tym, że wezwano go do złożenia 7 egzemplarzy odpisów skargi kasacyjnej, dowiedział się dopiero z postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej i w terminie 7 dni złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.

W związku z tym, sąd nie ma podstaw, aby nie dać wiary jego słowom.

Podkreślić bowiem w tym miejscu należy, że doręczenie zastępcze nie może być traktowane jako zamknięcie drogi do sądowej ochrony interesów strony, przy istniejącej w procedurach instytucji przywrócenia terminu, z której to instytucji pełnomocnik skarżącej w niniejszej sprawie skorzystał.

Zatem, w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, iż pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że w świetle niniejszej sprawy i okoliczności jej towarzyszących, jak również pamiętając o zasadzie, że należy tak interpretować przepisy obowiązującego prawa, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowej, o czym stanowi art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), uznać należy, że zasadnym będzie przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.