Postanowienie NSA z 6 kwietnia 2017 r., I OZ 334/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 1491/16 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego

Sprawa

w sprawie ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie pouczenia postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 1491/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu wniosku P. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w sprawie ma zastosowanie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a), zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. będzie zatem zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy sprawa kwalifikuje się do odrzucenia. W rozpatrywanej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna, co zostało stwierdzone w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2016 r., I SAB/Wa 1491/16, w którym Sąd I instancji wskazał, że skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. Zatem w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje.

Na powyższe postanowienie P. S. złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2008 r., I OZ 273/08 oraz z 14 lutego 2012 r., II GZ 41/12, z 24 listopada 2015 r., I OZ 1534/15; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 572, M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 980, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, że w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 r., II OZ 140/05). Zatem okolicznością uzasadniającą odmowę przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a. może być stwierdzenie braku właściwości sądu administracyjnego. Należy jednak podkreślić, że dotyczy to takich sytuacji, gdy brak właściwości sądu administracyjnego jest oczywisty, zaś kwalifikacja przedmiotu zaskarżenia jako niepodlegającego jego kognicji nie budzi wątpliwości.

W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił organowi bezczynność w rozpoznaniu wniosku o uzupełnienie w trybie art. 111 § 1 k.p.a. orzeczenia. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że taka skarga na bezczynność nie należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem nie dotyczy żadnego z aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. W tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje i Sąd zasadnie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.