Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 7 grudnia 2020 r., II SA/Gl 219/20, oddalił skargę J.P. (dalej: skarżący) na decyzję Wojewody Śląskiego (dalej: Wojewoda) z 13 grudnia 2019 r. nr NW.XIV.7581.2.41.2019 w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o skardze kasacyjnej został doręczony skarżącemu drogą elektroniczną i odebrany przez niego w dniu 17 stycznia 2021 r.
W dniu 29 stycznia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynął wniosek skarżącego o uzupełnienie powyższego wyroku. W jego uzasadnieniu wskazano, że Sąd w wyroku uznał, iż przedmiotem skargi było odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość, nie uwzględnił natomiast zarzutu naruszenia art. 35 k.p.a., tj. przewlekłości i bezczynności postępowania organów. Ponadto, Sąd w uzasadnieniu wyroku uznał zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego za nieuzasadnione i w tym zakresie uznał za zasadne stanowisko uczestnika postępowania. W konsekwencji skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku i jego uzasadnienia w przedmiocie przewlekłości i bezczynności postępowania.
Postanowieniem z 22 marca 2021 r., II SA/Gl 219/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), odmówił uzupełnienia wyroku z 7 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że skarżący w skardze w sposób wyraźny i niebudzący żadnych wątpliwości określił przedmiot zaskarżenia, wskazując, że zaskarża decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rybnik o ustaleniu odszkodowania za działki nr [..] i [..].
Tym samym żądanie skarżącego dotyczące uzupełnienia przedmiotowego wyroku o orzeczenie o bezczynności i przewlekłości postępowania organów administracji, nie znajduje podstaw do jego uwzględnienia. W ocenie Sądu I instancji sentencja wydanego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a w uzasadnieniu wyroku Sąd szczegółowo wyjaśnił powody takiego sformułowania rozstrzygnięcia. Oznacza to, że Sąd orzekł o całości skargi, w związku z czym brak jest jakichkolwiek podstaw do uzupełnienia wyroku. Sąd I instancji podkreślił również, że wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w orzeczeniu.
Natomiast jeżeli skarżący nie zgadza się z wyrokiem Sądu oddalającym jego skargę, co wynika z treści wniosku, to winien zaskarżyć wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym został z resztą pouczony (k. 157 akt sąd.).
Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zażalenia został wysłany drogą elektroniczną (ePUAP) i doręczony skarżącemu w dniu 27 kwietnia 2021 r. (k. 204 akt sąd.).
W dniu 5 maja 2021 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem elektronicznej skrzynki nadawczej zlokalizowanej na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP), zażalenie skarżącego z 4 maja 2021 r. na postanowienie z 22 marca 2021 r. (k. 200 akt sąd.), w którym wniesiono o jego uchylenie oraz o stwierdzenie nieważności wyroku z 7 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że we wniosku skarżący żądał uzupełnienia wyroku w zakresie przewlekłości postępowania oraz kolejny raz zażądał przekazania dowodu uczestnika postępowania przywołanego przez WSA jako dowodu, że został z przedmiotowych działek wywłaszczony, a który potwierdzałby, że – jak stwierdzono w zaskarżonej decyzji Wojewody – droga ta była gminną drogą publiczną.
W ocenie skarżącego nieprzekazanie tego dowodu uniemożliwia mu obronę praw. Skarżący podał, że zgodnie z pouczeniem z 22 lutego 2021 r. pismem z 1 marca 2021 r. kolejny raz zażądał dowodu, że został wywłaszczony z działek, w związku z tym, iż takiego dowodu nie ma – zażądał stwierdzenia nieważności wyroku i sprostowania bezprawnego stwierdzenia, że został wywłaszczony z tych działek.
W kolejnym piśmie, nadesłanym w dniu 5 maja 2021 r. (k. 205 akt sąd.), skarżący wyjaśnił, że w dniu 4 maja 2021 r. miał problem z wysłaniem dokumentów do Sądu, gdyż "system wchodził w tryb "przetwarzanie" po czym się zawieszał". W związku z powyższym zwrócił się z prośbą o uznanie dostarczenia zażalenia w dniu 4 maja 2021 r.
Postanowieniem z 13 maja 2021 r., II SA/Gl 219/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z 22 marca 2021 r. jako wniesione z uchybieniem terminu (pkt 1.). O zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2.).
Od tego orzeczenia skarżący w dniu 30 maja 2021 r., tj. w ustawowym terminie, złożył zażalenie (k. 226 akt sąd.), w uzasadnieniu którego wyjaśnił, że pismo z 5 maja 2021 r. stanowiło wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 22 marca 2021 r.
Postanowieniem z 11 czerwca 2021 r., II SA/Gl 219/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przywrócił skarżącemu termin do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia wyroku.
Pismem z 23 czerwca 2021 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Zarządzeniem z 28 czerwca 2021 r. wezwano skarżącego do złożenia oświadczenia, czy podtrzymuje ww. zażalenie, wyjaśniając mu, że zaskarżonym postanowieniem przywrócono mu termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z 22 marca 2021 r. i po jego uprawomocnieniu nadany zostanie bieg ww. zażaleniu.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył, że nie podtrzymuje zażalenia na postanowienie z 11 czerwca 2021 r.
Postanowieniem z 8 listopada 2021 r., II SA/Gl 219/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach umorzył postępowanie zażaleniowe na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 czerwca 2021 r. o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten określa zatem dwa przypadki, w jakich sąd może dokonać uzupełnienia wyroku. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie.
W rozpatrywanej sprawie wyrokiem z 7 grudnia 2020 r., II SA/Gl 219/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozstrzygnął o całości skargi skarżącego na decyzję Wojewody z 13 grudnia 2019 r. nr NW.XIV.7581.2.41.2019, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rybnik o ustaleniu odszkodowania za działki nr [..] i [..]. Wyrokiem tym Sąd I instancji oddalił skargę skarżącego.
Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia, a Sąd I instancji nie miał obowiązku zawarcia w tym orzeczeniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Żądania skarżącego należało ocenić jako wykraczające poza zakres określony w art. 157 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił wszystkie kwestie podniesione przez skarżącego we wniosku o uzupełnienie wyroku, powielone w rozpatrywanym zażaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w pełni podziela owe wyjaśnienia zawarte w zaskarżonym postanowieniu i przyjmuje je za własne.
Ponadto, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, polemika ze stanowiskiem zawartym w tym wyroku mogła się odbyć tylko przez złożenie stosowanego środka zaskarżenia, tj. skargi kasacyjnej, o czym zresztą skarżący został pouczony wraz z doręczeniem mu odpisu sentencji wyroku. Kwestionowanie orzeczenia Sądu I instancji wnioskiem o uzupełnienie wyroku nie jest dopuszczalne. Tymczasem w swoim wniosku skarżący w istocie domagał się nie uzupełnienia wyroku, lecz jego zmiany, co nie było możliwe. Wnioskiem o uzupełnienie wyroku nie można też domagać się zmiany przedmiotu zaskarżenia, skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania jest odrębnym środkiem zaskarżenia, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., różnym od skargi na decyzję. W wyniku rozpoznania skargi na decyzję administracyjną sąd nie ma podstaw do orzekania w zakresie określonym w art. 149 p.p.s.a. Wobec powyższego, Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówił uzupełnienia wyroku w żądanym przez skarżącego zakresie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.